สิ้นเสียงคำพูด บรรยากาศตึงเครียดราวกับมีกลิ่นดินปืนก็พลันแผ่กระจายไปทั่วห้องโถง
ลู่อวี่กดไหล่หลงหมิงหย่วนไว้ สายตาจับจ้องหลินเซียว พลางค่อย ๆ ถอยหลัง
ผู้คนรอบข้างต่างเผยสีหน้าขบขันออกมาอีกครั้ง
บ้าไปแล้วหรือไง! คิดว่าลู่อวี่เป็นหลงหมิงหย่วนหรือไง?
หลินเซียวจ้องอีกฝ่ายเขม็ง พลันเกิดแรงกระตุ้นอยากลงมือสังหารลู่อวี่ขึ้นมา
แต่คนอยู่กันมากมาย แถมยังเป็นที่สาธารณะ หากลู่อวี่ตาย เขาคงหนีไม่พ้นโทษจำคุก
เขาจึงทำได้เพียงหาโอกาสลงมือสังหารอีกฝ่ายข้างนอก
ฟึ่บ ฟึ่บ!
ทันใดนั้น เงาร่างสองสายก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังฝูงชน ความเร็วของพวกเขาน่าหวาดหวั่นยิ่ง ลมปราณคมกริบพัดกรูตามมา ก่อนจะหยุดยืนขวางหน้าลู่อวี่
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ยอดฝีมือหรือ?
แม้จะไม่แน่ใจ แต่สองคนนี้อย่างน้อยก็ต้องเป็นยอดฝีมือระดับสอง พวกเขาไม่ใช่ระดับเดียวกับคนกลุ่มก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง
ลู่อวี่พาหลงหมิงหย่วนถอยไปไกลสิบเมตร
เขายิ้มกล่าวว่า “ลองสัมผัสพลังขององครักษ์ตระกูลลู่ดูสิ มีแค่สองคน เป็นยอดฝีมือระดับสองเท่านั้น”
“ถ้าเอาชนะพวกเขาสองคนได้ ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด แต่ถ้าแพ้...ชาติหน้าก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน”
สิ้นเสียง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงเดิม ทว่าประกายเหี้ยมเกรียมกลับวาบผ่านดวงตาอย่างแนบเนียน
หลงหมิงหย่วนหัวเราะเยาะตามมาด้วย
“ซี้ด...”
ผู้คนรอบข้างต่างตะลึงพรึงเพริด จ้องมองด้วยความตกใจ
ยอดฝีมือระดับสอง!
ตัวตนที่คนธรรมดาอย่างพวกเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้เห็น วันนี้กลับโชคดีได้เห็นยอดฝีมือระดับสองลงมือ