“ขวางเขาไว้! ขวางเขาให้ฉัน!”
หลงหมิงหย่วนชี้หลินเซียว พลางตะโกนเรียกลู่อวี่ให้ถอยหนีไปด้วยกัน
ชายฉกรรจ์ทั้งแปดไม่ลังเล คิดจะขวางหลินเซียวเอาไว้
หลินเซียวลอบยินดี
ดีเลย จะได้เปิดโอกาสให้ลู่อวี่หนี
ชั่วขณะที่กลุ่มชายฉกรรจ์กรูกันเข้ามา ลู่อวี่กับหลงหมิงหย่วนก็พุ่งออกจากประตูไปแล้ว
แววตาหลินเซียวฉายประกายเหี้ยมเกรียม
เขาก้าวฉับ ๆ ไปข้างหน้า รัวหมัดใส่ แม้ไม่มีปราณช่วยเสริม แต่ก็ยังซัดยอดฝีมือขั้นหนึ่งกลุ่มนั้นจนล้มระเนระนาด ไม่มีโอกาสแม้แต่จะโต้กลับ
เพียงพริบตา ชายสี่คนก็ล้มลง
หลินเซียวกะเวลาแล้วเห็นว่าได้จังหวะพอดี จึงออกแรงส่งจากปลายเท้า เตะเข้าที่อกชายคนหนึ่ง พร้อมกับพุ่งตัวตรงไปยังประตู
ชายอีกสามคนยืนนิ่งงัน ได้แต่มองตาปริบ ๆ ไม่กล้าตามไปแม้แต่น้อย
เจียงชูหนิงกับหลิ่วอวิ้นสบตากัน ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป
ตึงตัง ๆ
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังก้องไปทั่วบันได หลงหมิงหย่วนกับลู่อวี่วิ่งหนีไปพลางหันกลับมามองเป็นระยะ
ทั้งสองโซเซมาถึงประตูหน้าของร้านเกม
“ยังคิดจะหนีอีกเหรอ!”
ทันใดนั้น เสียงตวาดทุ้มต่ำของหลินเซียวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งวาบในใจ
“ขวางเขาไว้! ขวางเขา!”
หลงหมิงหย่วนสั่งชายฉกรรจ์หลายคนที่ชั้นหนึ่ง พลางตะโกนสุดเสียง
ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ลังเล วิ่งกรูเข้าไปล้อมหลินเซียว
พวกหนุ่มผมทรงแปลก ๆ ที่ชอบหาเรื่องรอบข้างต่างหันมามอง