หลิ่วอวิ้นขมวดคิ้วเรียวงาม มองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ
จนถึงตอนนี้ จู่ ๆ เธอก็พลันเข้าใจบางอย่างขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เธอมองเรื่องราวทั้งหมดด้วยอารมณ์ของหัวหน้าเป็นหลัก แต่ตอนนี้กลับพบว่าสิ่งที่หลินเซียวทำอยู่ตรงนี้แตกต่างจากที่เธอคาดคิดไว้ในใจอย่างสิ้นเชิง
เธอมองผิดไปจริง ๆ หรือ?
ชั่วขณะนั้น เธอเริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมา
แต่พอนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นที่หลินเซียวชนเข้ามาในอ้อมแขนเธอ ความคิดของเธอก็กลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
จะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง? เขาตั้งใจแน่นอน
เมื่อคิดเช่นนี้ แววตาของเธอก็กลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
ผู้คนรอบข้างต่างเงียบงัน
หลินเซียวกับหลงหมิงหย่วนยังคงจ้องตากัน แววตาของทั้งคู่เย็นเยียบ บรรยากาศตึงเครียดราวกับพร้อมปะทุ
หลงหมิงหย่วนไม่พูดอะไร สีหน้าหนักอึ้ง
หลินเซียวคำนวณดูแล้วว่าใกล้ได้เวลา จึงหัวเราะเย็นชา
“หมดคำพูดแล้วหรือ? งั้นก็เลิกพูดพล่ามกันเถอะ นายระบายอารมณ์ของนาย ฉันก็ระบายอารมณ์ของฉัน”
สิ้นเสียง เขาก็ก้าวตรงไปหาหลงหมิงหย่วน
คนรอบข้างตกใจจนไม่รู้จะพูดอะไร
กล้าลงมือจริง ๆ งั้นเหรอ?
หลงหมิงหย่วนขมวดคิ้วเช่นกัน สีหน้ายิ่งหนักอึ้งกว่าเดิม
เขาจะถอยไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นก็เสียหน้าอย่างหมดท่า ต่อไปตระกูลหลงจะเอาหน้าไปพบใครได้อีก?
แต่สายตาเฉียบคมของหลินเซียวก็ทำให้เขารู้สึกตึงเครียดอยู่บ้างจริง ๆ
หลินเซียวเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ความกระวนกระวายก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจเขา
ขณะที่กำลังลังเล...