“อ๊า... อ๊า... อ๊าก!!”
หลิวเฮ่ากางแขนออก พยายามทรงตัว ปากส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว ทว่าในที่สุดก็ร่วงออกไปทางหน้าต่าง
“อ๊าก!!”
เสียงกรีดร้องดังสะท้อนไปทั่วตึกทั้งหลัง สามวินาทีต่อมา เสียงทึบหนักจากการกระแทกพื้นก็ดังขึ้น
สมองของหลินเซียวที่ถูกความโกรธครอบงำพลันแจ่มชัดขึ้นหลายส่วน
ตกลงไปแล้ว! มีคนตายหรือเปล่า?
ความรู้สึกซับซ้อนพลันผุดขึ้นในใจ
ซุนหยางหยางเองก็ยืนนิ่งงัน แววตาเหม่อลอย
หลิวเฉินกวงตกใจจนลืมความเจ็บปวดไปแล้ว
“บัดซบ! ไอ้สารเลว แกซ่อนอยู่ไหน?”
เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังมาจากโถงทางเดิน
หลินเซียวขมวดคิ้ว ข่มอารมณ์ลง เมื่อเห็นพวกชายฉกรรจ์กรูกันมาจากบันไดพร้อมโบกมีดสั้นในมือ
เขามองหลิวเฉินกวงอย่างเย็นชา ไม่คิดอะไรให้มากความ อดทนต่อความเจ็บที่เอวแล้วพุ่งไปยังหน้าต่าง
ชะโงกหน้ามองลงไป...
หลิวเฮ่าที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นจมกองเลือดไปแล้ว ในใจเขารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
คนพวกนั้นตามมาแล้ว ไม่มีเวลาคิดมาก
เขากวาดตามองรอบหนึ่ง พบว่าตรงนี้มีแท่นวางเครื่องปรับอากาศอยู่ด้วย
สูดหายใจลึก แล้วกระโดดไปยังแท่นนั้น
ทันทีที่เท้าแตะพื้น ความเจ็บแปลบก็แล่นขึ้นมาจากเอว
เขาฝืนทนความเจ็บปวด เล็งตำแหน่งให้ดี แล้วกระโดดไปยังขอบหน้าต่างชั้นสาม ช่างทั้งหวาดเสียวและเร้าใจ
กำลังจะกระโดดต่อ...
“ไอ้เดรัจฉาน จะหนีไปไหน!”