ทันทีที่เห็นว่าเป็นเจียงชูหนิง หลินเซียวก็พลันรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เจียงชูหนิงรีบวิ่งเข้ามา ยกมือเล็ก ๆ ประคองแขนหลินเซียว ใบหน้างดงามเย็นชาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
ตอนนี้ใบหน้าของหลินเซียวซีดลงเล็กน้อยแล้ว
“ยัง... เลือดไหลอยู่ รีบไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ” เขาพูดอย่างยากลำบาก
เจียงชูหนิงกวาดตามองอย่างร้อนรน พอเห็นว่ามีดสั้นยังปักอยู่ตรงเอวของหลินเซียว สีหน้าของเธอก็พลันแข็งค้าง
“คุณ...”
เธอกัดริมฝีปากแน่น แววตาซับซ้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เธอเปิดประตูหลังแล้วพยุงหลินเซียวเข้าไป
“นอนคว่ำตรงนี้”
หลินเซียวทำตาม
ปัง!
หลังปิดประตูรถ เจียงชูหนิงก็รีบขับมุ่งหน้าไปทางกรุงปักกิ่ง
สีหน้าของเธอเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
ไม่นาน รถก็ขึ้นทางหลวง
เจียงชูหนิงหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างรวดเร็วแล้วกดโทรออก
“ผู้อำนวยการจาง ช่วยเตรียมห้องผ่าตัดให้ฉันเดี๋ยวนี้ คนไข้ต้องกู้ชีพ ถูกมีดสั้นแทงที่เอวด้านหลัง เลือดยังไหลอยู่ แล้วส่งรถพยาบาลมารับด้วย ฉันกำลังขับไปโรงพยาบาลบนถนนสายกลาง รถเบนซ์สีขาว!”
เธอสั่งการอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเซียวก็คลายความตึงเครียดในใจลงได้มาก เขาหลับตา แม้จะพยายามฝืนให้ตัวเองมีสติ แต่ความรับรู้ก็เริ่มพร่าเลือนลงเรื่อย ๆ
“หลินเซียว อย่าเพิ่งหลับนะ อดทนอีกหน่อย รถพยาบาลใกล้มาแล้ว!”
เจียงชูหนิงกำชับด้วยน้ำเสียงร้อนรนอย่างยิ่ง