เธอสวมอุปกรณ์แล้วพุ่งขึ้นไปบนดาดฟ้า
ฉู่ซือซือยังคงยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิม ในดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยแววตื่นตะลึง
เธอมองแผ่นหลังของฉู่เหยาเหยา พึมพำว่า 「พี่เขย…เป็นเทพจริง ๆ! เทพวารีชัด ๆ!」
เธอตื่นเต้นอยู่พักใหญ่ กว่าจะวิ่งตามออกไป
ซือถูจิ้งหนีออกจากห้องจัดเลี้ยงอย่างทุลักทุเล คนที่วิ่งตามเขาออกมามีไม่ถึงสิบคน
เขาตะโกนอย่างร้อนใจว่า 「ยิง! ยิงให้ฉัน ระวังเจ้าสิ่งที่พ่นน้ำอยู่ข้างในด้วย!」
ทุกคนรีบแยกย้ายกัน เล็งไปยังบริเวณทางเข้า
หลินเจากับพวกเพิ่งโผล่หน้าออกมา เสียงปืนก็ดังสนั่นจากด้านนอกทันที
โครม!
กระจกบนประตูและหน้าต่างแตกกระจายตามเสียงในพริบตา
หลินเจายกมือห้ามทุกคน ก่อนกดเสียงต่ำสั่งว่า 「ถอย รอหัวหน้าทีมก่อน!」
ทุกคนรีบแนบตัวกับกำแพง ยืนรอจังหวะ
ใบหน้าของซือถูจิ้งเต็มไปด้วยความตึงเครียด เขารู้ว่าฉู่เหยาเหยาใช้พลังน้ำได้ แต่ไม่คิดว่าคราวนี้จะรุนแรงกว่าครั้งก่อนเสียอีก ไม่เหมือนที่พวกเขาคุยกันไว้เลย!
ครั้งก่อนระยะไม่ใช่แค่ไม่กี่เมตรหรอกหรือ? แล้วคราวนี้ทำไมถึงไกลขนาดนี้?
เขางุนงงไปหมด ทั้งตัวเปียกโชก ดูทุลักทุเลอย่างยิ่ง
「แยกย้ายกัน! กระจายออกไปอีก!」
เขาสั่งลูกน้อง กลัวว่าฉู่เหยาเหยาจะปรากฏตัวขึ้นมาอีก
ลูกน้องกลุ่มนั้นทำตามคำสั่ง ต่างคนต่างเล็งปืนพลางค่อย ๆ ถอยหลัง ความเร็วไม่มากนัก
ซือถูจิ้งครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่งว่าจะขังคนพวกนี้ไว้ข้างในได้อย่างไร