เธอเม้มริมฝีปากเบา ๆ ดูห่อเหี่ยวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
อย่างไรเสีย พวกเขาก็กอดกันแล้ว
แค่การกระทำนั้นก็ทำให้เธออับอายมากแล้ว แต่เธอกลั้นใจไม่ไหวจริง ๆ
เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลินเซียวถึงเก่งได้ขนาดนี้
เธอก้าวเข้าไปอีกสองก้าว ขยับเข้าใกล้เขาเล็กน้อย แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้หลินเซียวฟังอย่างออกรสออกชาติ น้ำเสียงตื่นเต้นอย่างยิ่ง
หลินเซียวฟังเงียบ ๆ เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าปืนฉีดน้ำแรงดันสูงจะได้ผลดีขนาดนี้
เมื่อเห็นฉู่เหยาเหยาตื่นเต้นขนาดนั้น เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อครู่เธอถึงโผเข้ามาในอ้อมแขน เด็กคนนี้คงไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
เขาตั้งใจฟังฉู่เหยาเหยาพูดจนจบทุกอย่าง
“ดื่มน้ำสักหน่อย”
เขาเปิดขวดน้ำแร่แล้วยื่นให้ พลางยิ้มกล่าว
ฉู่เหยาเหยารับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกดื่มอึกใหญ่
หลินเซียวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “แค่คืนนี้คืนเดียวก็มีพี่น้องเพิ่มมาอีกห้าสิบกว่าคนแล้วเหรอ เก่งมาก”
ฉู่เหยาเหยาวางขวดน้ำลง ยิ้มหวานแล้วกล่าวว่า “ก็เพราะพี่ชายเก่งไม่ใช่เหรอ พวกเขาถึงพากันมาเพราะชื่อเสียงของพี่”
หลินเซียวเหลือบมองเธออย่างเอือมระอา
“ฉันมีชื่อเสียงอะไรล่ะ”
มุมปากฉู่เหยาเหยายกขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอกล่าวว่า “พี่ชายยังไม่รู้อีกเหรอ ตอนนี้ชื่อเสียงของพี่ในเขตเมืองชั้นบนดังยิ่งกว่าฉันเสียอีก”
หลินเซียวมองเธออย่างสงสัย
“ฉันมีชื่อเสียงขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร?” เขาถามอย่างไม่เข้าใจ