ซูซวี่ไม่ตอบข้อความ กลับถึงบ้านแล้วก็ไม่ส่งอะไรไปหาเฉียวโน่งซี
คืนนี้ซูถิงนอนค้างที่หอ ไม่ได้กลับมา ซูซวี่อาบน้ำเสร็จก็เช็ดผมไปพลางเตรียมสอนวันจันทร์ไปพลาง
สุดสัปดาห์ที่แสนจะผ่อนคลายหายาก พรุ่งนี้เธอได้พักหนึ่งวัน
ปรับแก้สไลด์เสร็จง่าย ๆ ซูซวี่ก็ส่งรายการอุปกรณ์ทดลองที่ต้องใช้สอนวันจันทร์ไปให้ผู้ช่วยสอน
วินาทีถัดมา เฉียวโน่งซีก็โทรวิดีโอคอลมา
ซูซวี่รับสาย วางมือถือไว้บนโต๊ะ ให้กล้องจับภาพใบหน้าของเธอได้พอดี
เฉียวโน่งซีเองก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ใส่ชุดนอนนั่งอยู่บนโซฟา
“อาจารย์ซู ยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ”
“เพิ่งเสร็จ”
ซูซวี่คลึงคอตัวเอง แสงไฟจากโคมโต๊ะหนังสือสาดลงบนใบหน้าขาวใสราวกับเรืองแสงออกมา
เฉียวโน่งซีจ้องใบหน้านั้นไม่วางตา
“แล้วทำไมอาจารย์ไม่ตอบข้อความหนู ถึงบ้านแล้วก็ไม่บอกหนูเลย”
ตกลงกันไว้แล้วแท้ ๆ
หรือจะตกใจกับข้อความของหนู
ซูซวี่มองภาพเด็กดื้อที่นั่งเรียบร้อยอยู่ในวิดีโอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
วันนี้ถือว่าได้ประจักษ์แก่ตาแล้ว ว่าเฉียวโน่งซีดูเรียบร้อยก็แค่ภายนอก
ข้อความพวกนั้นที่เธอส่งมา ซูซวี่ไม่เชื่อว่าเธอจะไม่เข้าใจความหมาย
“อยากตอบตอนทำเสร็จแล้ว”
เพราะไม่อยากใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ซูซวี่เห็นปกคอเสื้อของอีกฝ่ายพับเข้าไป ไม่ได้ถูกจัดให้เรียบร้อย
ความรู้สึกอยากจัดระเบียบพุ่งพล่าน ซูซวี่พูดว่า “จัดเสื้อให้เรียบร้อยหน่อย”
“อ้อ”
เฉียวโน่งซีก้มดูตัวเอง ดึงปกคอเสื้อออกโดยไม่รู้ตัว เผยให้เห็นผิวกายที่อาบน้ำร้อนจนแดงเรื่อเล็กน้อย