ถูกปฏิเสธ แต่เฉียวโน่งซีไม่เสียใจ
เธอเตรียมใจไว้แล้วตั้งแต่แรก
อีกอย่าง ซูซวี่ก็ให้รางวัลน้ำตาลกับเธอตั้งมากมาย
แค่ได้เจอหน้ากัน ก็ทำให้เฉียวโน่งซีรู้สึกตื่นเต้นรอคอย
“งั้นคุณรอฉันสอบข้อเขียนให้ผ่านก่อนนะ”
ซูซวี่ไม่ตอบ
เหมือนจะหลับไปแล้ว
เฉียวโน่งซีมองใบหน้าเย็นชาแต่อ่อนโยนบนหน้าจอ หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เต้นเร็วกว่าตอนอยู่ต่อหน้าซูซวี่เสียอีก
ชอบซูซวี่จังเลย
ชอบซูซวี่มาก ๆ เลย
เฉียวโน่งซีขยับเข้าไปใกล้ จูบหน้าจอหนึ่งที
“อาจารย์ซู ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”
ไม่มีเสียงตอบ แล้วเฉียวโน่งซีก็ไม่ได้วางสายวิดีโอ
เธอล้างหน้าล้างตาง่าย ๆ ถือโทรศัพท์กลับเข้าห้อง นอนในท่วงท่าเดียวกับซูซวี่
คืนนี้หลับสนิทเป็นพิเศษ ในฝันมีซูซวี่อยู่ข้าง ๆ
วันรุ่งขึ้นทั้งคู่ตื่นสายกว่าปกติ นอนต่ออีกหน่อย
พอตื่นขึ้นมา โทรศัพท์ของเฉียวโน่งซีก็แบตหมดดับไปแล้ว
เฉียวโน่งซีรีบวิ่งไปเสียบชาร์จ ส่งข้อความหาซูซวี่ว่า[อรุณสวัสดิ์ค่ะ]
ซูซวี่ไม่ตอบ
เฉียวโน่งซีวางโทรศัพท์แล้วไปล้างหน้าแปรงฟัน เสร็จแล้วสั่งอาหารกลับบ้าน พลางเปิดเวลาเรียนข้อสอบกฎจราจรทิ้งไว้
พอคิดว่าสอบเสร็จแล้วจะได้เจอซูซวี่ เธอก็แทบรอไม่ไหว
ซูซวี่ก็ตื่นแล้วเหมือนกัน เธอชงน้ำผึ้งมะนาวให้ตัวเอง เริ่มตอบข้อความนักเรียน
ข้อความของเฉียวโน่งซี เธอเลื่อนไปกดไว้ล่างสุด