ซูซวี่ก้มตาลงนิดหนึ่ง แล้วถอดแว่นตาออก
ราวกับเป็นสัญญาณอนุญาตให้บุก
เฉียวโน่งซียกมือขึ้นประคองหน้าเธออย่างตะกุกตะกัก แล้วครูดริมฝีปากกับริมฝีปากของซูซวี่เบา ๆ
สัมผัสของริมฝีปากที่แตะกันนั้นประหลาดนัก นุ่มนุ่ม หอมหอม
เฉียวโน่งซีเลียริมฝีปากตัวเองให้ชื้น แล้วค่อย ๆ แตะไปที่ริมฝีปากของซูซวี่อีกครั้งด้วยความระมัดระวัง
เธอไม่กล้าจูบลึกเกินไป แค่แตะ ๆ ริมฝีปากของซูซวี่ แล้วเม้มปากตัวเองบ้าง ก็รู้สึกว่ามันล้ำเส้นมากแล้ว
ซูซวี่ไม่แม้แต่จะปฏิเสธ
นิสัยของซูซวี่นั้นดีจริง ๆ และไม่ใช่แค่นิสัยดีอย่างเดียว
เฉียวโน่งซีเอาหน้าถูไถกับแก้มของซูซวี่ด้วยความพึงพอใจ
“ก่อนหน้านี้เธอเคยคบกับใครไหม”
เคยตามใจใครแบบนี้บ้างไหม
ซูซวี่ไม่ตอบ แต่ถามกลับว่า “จูบพอหรือยัง”
ไม่ได้คำตอบที่อยากได้ เฉียวโน่งซีรู้สึกผิดหวังนิด ๆ “ยัง”
ซูซวี่เชยคางเธอขึ้น แล้วจูบเธอ
เฉียวโน่งซีนิ่งไป ก่อนจะหลับตาแล้วโอบกอดซูซวี่
ซูซวี่... เก่งจัง
เธอคงเคยคบกับใครมาก่อนสินะ
ขณะที่เฉียวโน่งซีกกำลังคิดฟุ้งซ่าน ซูซวี่ก็ผละออก และเช็ดรอยที่มุมปากให้เธอ
บอกเธอว่า “จูบต้องทำแบบนี้”
หน้าเฉียวโน่งซีแดงตามขึ้นมาทันที
“ทำไมเธอเก่งแบบนี้”
ซูซวี่ตอบว่า “ฉันแก่กว่าเธอเจ็ดปี”
การเคยคบ หรืออาจจะเก่งเรื่องนี้ ล้วนเป็นเรื่องปกติ
เฉียวโน่งซีรู้ดี แต่ก็อดเสียใจไม่ได้
เธอรู้สึกเสียดายเหลือเกิน ที่มาปรากฏตัวข้างกายซูซวี่ช้าเกินไป