เสิ่นเยว่คิดว่าตัวเองต้องเป็นคนแรกที่ตอบได้แน่ๆ เพราะโจทย์ข้อนี้ถ้าจะอธิบายให้ชัดเจนต้องเขียนเยอะมาก ในความทรงจำของเธอ แค่เรียนพื้นฐานของเรื่องนี้เธอยังใช้เวลาเกือบครึ่งเดือนเลย
แต่พอเธอเดินไปทางทีมผู้กำกับถึงได้รู้ว่ามีคนตอบเสร็จก่อนเธอไปหลายคนแล้ว
ทีมผู้กำกับดูคำตอบบางส่วนแล้วก็หยิบไมค์ขึ้นมาเสริมว่า "วันนี้วันแรก ทุกคนยังไม่ค่อยรู้จักกัน การให้ตอบคำถามข้อนี้ก็เพื่อช่วยให้รู้จักกันมากขึ้น เป็นคำถามปลายเปิดไม่มีคำตอบตายตัว ขอแค่สมเหตุสมผลก็พอ แต่คนที่ตอบได้สมเหตุสมผลที่สุดจะได้รางวัลไป"
ได้ยินแบบนั้น เจียงซื่อเหวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นว่า "งั้นผมขอพูดคำตอบของผมก่อน พวกคุณฟังแล้วคิดว่ามีเหตุผลไหม"
น้ำเสียงของเจียงซื่อเหวินมั่นใจเป็นพิเศษ เหมือนรางวัลนี่ตกเป็นของเขาแล้วยังไงยังงั้น และความมั่นใจนี้มาจากงานอดิเรกของเขา
เขาชอบกีฬาเอ็กซ์ตรีม ชอบเล่นเกม โดยเฉพาะเกมแนวบุกป้องกัน ก็ย่อมรู้ดีว่าต้องยึดหมู่บ้านที่ข้าศึกครองอยู่ยังไง
ผู้หญิงพวกนี้ที่รู้จักแต่เรียนเครื่องดนตรี กับดาราที่ชอบเรียกร้องความสนใจ แล้วก็เด็กอมมือทั้งหลาย จะมาเขียนละเอียดแบบเขาได้ยังไง
"ต้องวางแผนให้ดีก่อน รู้ว่าอาวุธศัตรูเก็บไว้ที่ไหน รูปแบบกิจกรรมประจำวันเป็นยังไง เวลาผลัดเวรยามกลางคืนของศัตรู แล้วแอบย่องเข้าไป เอาอาวุธมาให้พอ ที่เหลือทำลายให้หมด ฝังกับระเบิดบนเส้นทางที่ศัตรูต้องผ่าน พอต่อสู้กันแล้ว ถ้าเรามีอำนาจการยิงเหนือกว่า ก็ไล่ต้อนศัตรู แต่ถ้าศัตรูยิงหนักกว่า ก็หลอกล่อให้มาติดกับ ยังไงก็คือตู้มๆ ศิลปะก็คือการระเบิด! ตู้ม!"
เจียงซื่อเหวินตื่นเต้นมาก ใช้มือทำท่าประกอบกับส่งเสียงทางปาก เหมือนเขาอยู่ในเหตุการณ์ระเบิดจริงๆ เลย