ซูหยุนอันชื่อซูหยุนอันจริง ๆ แต่นั่นมันนานมาแล้ว
เขาเคยมีชื่อนี้ เคยหวังว่าจะมีคนเรียกชื่อเขา แต่ความจริงคือ เดิมทีเขาเป็นหมายเลข 135 พอเข้าคุกก็กลายเป็นหมายเลข 14
ชื่อซูหยุนอัน เป็นความปรารถนาที่เขาทิ้งไว้ในบันทึกการเข้างาน เป็นหลักฐานว่าเขายอมสละตัวเอง
เคยมีคนเรียกชื่อเขาแบบนั้น แต่ตอนนี้คนคนนั้นตายไปแล้ว
ซูหยุนอันคิดว่าตัวเองคงไม่ใส่ใจแล้ว เขามีภารกิจใหม่ มีคนที่ต้องปกป้องใหม่ แต่พอได้ยินชื่อที่เป็นของเขาแค่คนเดียวอีกครั้ง หัวใจของเขาก็ยังเต้นเร็วขึ้น
ถึงแม้เขาจะรู้ดีว่าคนที่เรียกเขามีจุดประสงค์แอบแฝง ไม่บริสุทธิ์ใจ แต่เขาก็... ปฏิเสธไม่ได้
“ซูหยุนอัน เอาเงินมาให้ฉัน”
ครั้งนี้ ซูหยุนอันปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ
ขอโทษนะ เงินเดือนของฉัน
“ได้ ฉันให้เธอ”
เสิ่นเยว่บรรลุเป้าหมาย กินข้าวอย่างมีความสุข
ซือเฉิงโย่วบรรลุเป้าหมาย จิบเหล้าเพลิน ๆ
มีเพียงซูหยุนอันคนเดียว ที่ถูกเรียกชื่อจนใจสั่น แล้วก็ถูกหลอกเอาข้าวของไปหมด อาหารของเขาก็ยังเป็นแค่โจ๊กผักกาดขาวกับพริกแกง เหมือนกับที่เสิ่นเยว่กิน
กินไปได้สักพัก สมองของซูหยุนที่เลือดสูบฉีดเพราะถูกเรียกชื่อก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ
แล้วเขาก็ยิ่งคิดยิ่งโกรธ
เสิ่นเยว่ช่างเถอะ เธอคือคนที่เขาต้องปกป้อง จะทำอะไรกับเขาก็ได้ แต่ซือเฉิงโย่วเป็นเหี้ยอะไร กล้าดียุยงเสิ่นเยว่
แต่พอคิดว่าเสิ่นเยว่กับซือเฉิงโย่วดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่พิเศษกัน เขาก็ไม่กล้าลงมือมั่ว ๆ กลัวจะทำแผนของเสิ่นเยว่พัง เลยได้แต่จ้องซือเฉิงโย่วด้วยสายตา หวังจะฆ่าให้ตายด้วยสายตา!