รอบนอกตึกคนใหม่ยังคงมีพวกนักโทษที่ไม่ใช่มือใหม่อย่างเห็นได้ชัดเดินวนเวียนอยู่
วันนี้ดูเหมือนพวกเขาจะได้ของไปด้วยเช่นกัน คนที่ถูกฝูงชนรายล้อมอยู่ตรงกลางคือผู้หญิงคนหนึ่งที่งดงามมาก เสิ่นเยว่ไม่ได้ตั้งใจจะยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ หูฟังของเธอก็จับเสียงของคนเหล่านั้นและแปลออกมาให้โดยอัตโนมัติ
"เท่านี้เอง เห็นทีแม้แต่จะกินของดีๆ สักมื้อก็ยังไม่พอ"
"แกไม่ได้คิดจะรออยู่ในตึกคนใหม่จนกว่าช่วงคนใหม่จะหมดไปจริงๆ หรอกนะ ร่างกายเท่านี้ ถึงวันแรกก็ตายแล้ว คิดจะดูเป็นตัวตลกก็ยังไม่น่าดู"
"ฟังคำเราเถอะ มีคนต้องการตัวแก แกก็มอบตัวไปซะ เข้าไปในดินแดนปีกหักแล้วก็ต้องเป็นแบบนี้ทั้งนั้น เสียตัวยังดีกว่าเสียชีวิต แถมการได้อยู่กับท่านผู้นั้นก็ไม่ต้องกลัวจน ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหายเลย"
"แกถือว่าโชคดีแล้วล่ะ พวกที่ไร้ความสามารถและไม่มีใครมอง ก็เมื่อผ่านช่วงคนใหม่ไปนอกจากเอาชีวิตไปเป็นตัวตลกให้คนอื่นแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย"
"อย่าโทษเราเลย เงินหมดแล้ว ถ้าแกไม่อยากอดตาย ก็ควรรู้ว่าตัวเองควรเลือกยังไง"
ผู้หญิงที่ถูกรายล้อมอยู่ตรงกลางงดงามมาก ราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ที่ประณีต
ดวงตากลมโต ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ต่อให้ตอนนี้ผมของนางจะยุ่งเหยิงเล็กน้อย ก็ไม่กระทบความงามของนางแม้แต่น้อย
คนที่งดงามขนาดนี้ ถูกคนมองก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
เพียงแต่ เสิ่นเยว่ก็เพิ่งเข้าใจเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ที่แท้พวกที่วนเวียนอยู่รอบนอกตึกคนใหม่ ไม่ได้มีเพียงนักโทษที่เงินหมดแล้วมาหาเหยื่อเท่านั้น แต่ยังมีพวกที่ได้รับคำสั่งจากคนอื่น แสร้งทำเป็นมาเก็บเงินแต่ที่แท้คือมาข่มขู่