นี่เป็นครั้งแรกที่หมายเลขสิบสี่ได้ยินคำว่า "ฉันอยาก" ออกจากปากของเสิ่นเยว่
เสิ่นเยว่ในอดีตมักจะเรียกร้องสารพัดอย่างกับเขาเสมอ แต่ไม่ว่าจะเป็นการเรียกร้องแบบไหน เสิ่นเยว่ก็จะพูดแต่ว่าอยากได้อะไร ต้องการให้เขาทำอะไร
เป็นเพียงความต้องการ ไม่ใช่ความอยากได้
หมายเลขสิบสี่ที่ทิ้งสถานะผู้คุม แล้วใช้สถานะนักโทษอยู่เคียงข้างเสิ่นเยว่ จู่ๆ ก็ค้นพบว่า ในช่วงไม่กี่วันที่เขายื่นเรื่องเปลี่ยนสถานะ ซือเฉิงโย่วราวกับจะมีอิทธิพลต่อเสิ่นเยว่แล้ว
และเป็นอิทธิพลที่ดีด้วย
เขาอยู่ข้างๆ เสิ่นเยว่มานาน รู้ดีที่สุดว่าเสิ่นเยว่อยู่ในสภาพแบบไหน เดิมทีคิดว่าหลังจากมาร์ธาตาย เสิ่นเยว่ก็คงจะเหี่ยวเฉาลงไปอย่างรวดเร็วเหมือนดอกไม้ที่เลยฤดู ต่อให้มีแค้นเป็นเครื่องยึดเหนี่ยว เธอก็แค่รอวันตายเท่านั้น
แต่ตอนนี้ ความจริงกลับไม่เป็นแบบนั้น
เสิ่นเยว่เจอสิ่งที่เธออยากทำแล้ว
หมายเลขสิบสี่มองซือเฉิงโย่ว ใบหน้านั้นซ่อนอารมณ์ไว้ได้เหมือนเช่นเคย ด้วยความสามารถของเขา มองไม่ออก
จะว่าไป ทั้งเรือนจำก็หาคนที่มองซือเฉิงโย่วทะลุได้สักคนไม่ได้ และก็ไม่มีใครรู้ว่าซือเฉิงโย่วกำลังคิดอะไรอยู่
เพียงแต่... มากกว่าครึ่งของคนในเรือนจำเคยได้รับความเมตตาจากซือเฉิงโย่ว
ชายคนนี้ดูไร้พิษภัย แต่กลับน่ากลัวมาก