หลังจากเสิ่นอี้เฉินจากไป ทุกคนได้แต่มองหน้ากันไปมา แต่ไม่นานก็ยอมรับสถานการณ์ได้
แม้บัตรเครดิตจะถูกยึด แต่พี่ชายใหญ่ก็คงไม่ปล่อยให้พวกเขาอดตาย แย่หน่อยก็แค่เรื่องอื่น ๆ ที่จะถูกจำกัดสิทธิ์บ้างเท่านั้น
มีเพียงเสิ่นเยว่เท่านั้นที่มองเห็นจุดบอด
บัตรของเสิ่นฮุ่ยไม่ได้ถูกยึดไปด้วย
เสิ่นเยว่จึงย่องเข้าไปใกล้เสิ่นฮุ่ย แล้วเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ "เลี้ยงฉันสิ"
พอพูดจบ ไม่ใช่แค่เสิ่นฮุ่ยที่มองมาอย่างแปลกใจ แม้แต่พี่ชายคนอื่น ๆ ก็พากันมองมาด้วย ไม่รู้ว่าเสิ่นเยว่คิดอะไรปิ๊งขึ้นมาอีก
ความสัมพันธ์ของเธอกับเสิ่นฮุ่ยดีกันขนาดนั้นแล้วเหรอ?
ความจริงก็คือไม่ได้ดีเลย
เสิ่นฮุ่ยจึงมองเสิ่นเยว่อย่างเอือมระอาปฏิเสธทันที "ฝันไปเถอะ"
เสิ่นเยว่ก็ไม่ได้ผิดหวัง แค่พยักหน้ารับแล้วก็เงียบไป
หลังจากนั้นไม่กี่วันก็เป็นไปตามที่เสิ่นอี้เฉินจัดไว้ พี่ชายทั้งหลายผลัดกันเฝ้ายามตอนกลางคืน ไม่นานก็ถึงคิวของเสิ่นเยว่
แต่ไม่ใช่เสิ่นเยว่คนเดียว เสิ่นอี้เฉินจัดบอดี้การ์ดไว้ให้เธอหลายคน และยังบอกอีกว่าถ้ากลัวก็ให้เขาเองมาอยู่เป็นเพื่อน
เสิ่นเยว่ไม่กลัวอยู่แล้ว ตอนนี้เธอแทบไม่รู้สึกถึงความกลัวอีกต่อไป ในจิตใต้สำนึกเธอรู้สึกว่าไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็ต้องมีทางแก้ไข ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องกลัว