เฟรนช์ฟรายส์อร่อยไหม?
ก็ต้องอร่อยสิ ไม่ต้องถามเลย ยิ่งได้กินกับน้องสาวยิ่งอร่อย
แต่พอเจอคำถามนี้ของเสิ่นอี้เฉิน ไม่มีใครกล้าตอบว่าอร่อยหรอกนะ ถึงพี่ใหญ่จะดีกับพวกเขาจริง ๆ แต่ถ้าพูดถึงความน่าเกรงขาม ก็ต้องมีเป็นธรรมดา
คนที่บริหารกลุ่มบริษัทใหญ่ขนาดนั้นได้ จะไม่มีไม้เด็ดได้ยังไง?
ดังนั้นทุกคนเลยก้มหัวให้ด่าแต่โดยดี พลางคิดว่าคราวนี้จุดไหนแตกหว่า ชัด ๆ ว่าตอนออกจากร้านฟาสต์ฟู้ดเมื่อกี้ พวกเขาหลายคนช่วยกันตรวจเสิ่นเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีร่องรอยเลยสักนิด แม้แต่กลิ่นก็จัดการแล้ว แถมแปรงฟันใหม่หมด จะเป็นไปได้ยังไงที่ถูกจับได้
เสิ่นอี้เฉินเห็นแววตาของพวกนี้ก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เลยไม่ปิดบัง พูดตรง ๆ "ครั้งที่แล้วหลังจากพวกนายซื้อเฟรนช์ฟรายส์ที่หน้าโรงเรียนเสิ่นเยว่ ฉันก็ซื้อร้านขายอาหารขยะทั้งหมดในเมืองเอาไว้หมดแล้ว และให้พนักงานจำหน้าตากับชื่อพวกนายไว้
ถ้าพวกนายไปเมื่อไหร่ ก็จะมีคนบอกฉัน"
แค่ประโยคสั้น ๆ ก็โชว์ให้เห็นความรวยเอาแต่ใจของพี่ใหญ่แล้ว
ซื้อร้านอาหารขยะทั้งหมดเพื่อไม่ให้คนในบ้านได้กินอาหารขยะ เรื่องนี้มันสมเหตุสมผลหรือเปล่า?
สำหรับเสิ่นอี้เฉินแล้ว มันก็ตรรกะวิบัติสมเหตุสมผลดี
เสิ่นฮุ่ยเห็นทุกคนเงียบ เธอก็เลยเงียบตาม แต่ในใจกลับรู้สึกว่าทำแบบนี้มันออกจะบื้อ ๆ อยู่หน่อย ๆ เธอว่าไม่จำเป็นเลย
ยังไงซะเรื่องของพี่น้องตระกูลเสิ่นก็ไม่เกี่ยวกับเธอ เธอเป็นแค่คนดูหนัง
แต่พอคิดได้อย่างนี้ สายตาเสิ่นอี้เฉินก็มองมาทางเธอ แววตาซับซ้อนหลายอย่างปนกัน