ที่จริงซือเฉิงโย่วไม่ได้เดินไปไกล เขาแค่ฉวยจังหวะที่เสิ่นเยว่ถูกป้าแม่ครัวประจำโรงอาหารรั้งตัวไว้ ถอยออกไปยังมุมอับที่มองไม่เห็นจากในโรงอาหาร เพื่อคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ
ตลอดวันที่ได้คลุกคลีกับเสิ่นเยว่ ซือเฉิงโย่วรู้สึกว่าเสิ่นเยว่แสดงท่าทีสงบเกินไป ดูเหมือนจะไม่เอาอันตรายรอบตัวมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
ซือเฉิงโย่วอยากรู้ว่าเสิ่นเยว่มีไม้ตายอะไรซ่อนอยู่ถึงได้ไม่กลัว หรือว่าแค่ไม่รู้จักกลัว
อีกความเป็นไปได้หนึ่งก็คือ เสิ่นเยว่รู้ทุกอย่าง แต่เธอไม่แคร์
พูดง่ายๆ ก็คือ ไม่กลัวตาย
และจากการปะทะกันสั้นๆ ระหว่างเสิ่นเยว่กับทังอวี้เมื่อครู่ ซือเฉิงโย่วก็มองออกแล้วว่าเสิ่นเยว่น่ะไม่แคร์จริงๆ
ตอนที่ทังอวี้เดินเข้าใกล้เสิ่นเยว่ครั้งแรก ซือเฉิงโย่วสังเกตเห็นว่าร่างของเสิ่นเยว่มีปฏิกิริยาระวังตัวอย่างไม่รู้ตัว แต่ไม่นานนักปฏิกิริยานั้นก็ถูกกดลง จนเมื่อทังอวี้ยกมือขึ้นวาง คนอย่างเสิ่นเยว่กลับแสดงท่าทีไร้การป้องกันโดยสิ้นเชิง