ทังอวี้พาเสิ่นเยว่ไปส่งที่ตึกคนใหม่
หน้าตึกคนใหม่ก็เหมือนอย่างที่เคยเป็นมา มีนักโทษกลุ่มหนึ่งมารอเก็บตกอยู่รอบๆ และยังมีนักโทษอีกสองสามคนที่กำลังรวมกลุ่มกันแบ่งเงินบนการ์ดใบหนึ่ง
ทังอวี้สังเกตเห็นสายตาของเสิ่นเยว่ จึงเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ ข้างๆ เธอ "เห็นไหม นั่นแหละนักโทษระดับล่างสุด รับงานไม่ได้ แย่งงานที่ได้เงินไม่ได้ ไม่มีเงิน ไม่มีอาหาร มีแต่ต้องแย่งชิงพวกใหม่เอา พวกใหม่ส่วนใหญ่ไม่กล้าขัดขืน แค่ขัดขืนก็จะเสียสิทธิ์คุ้มครองช่วงใหม่ไป แม้แต่ตึกคนใหม่ที่เป็นพื้นที่ปลอดภัยอย่างแท้จริงก็จะเสียไปด้วย"
เสิ่นเยว่สังเกตเห็นคำสำคัญในปากของทังอวี้ จึงถาม "แล้วพวกที่ขัดขืนเป็นส่วนน้อยล่ะ?"
ทังอวี้ยิ้มตาหยี ดูเหมือนจะดีใจที่เสิ่นเยว่ถามคำถามนี้ "กล้าขัดขืนก็จะกลายเป็นพวกชั้นสูง ถ้าสังหารพวกคนอื่นได้หมด นั่นก็คือผู้กุมอำนาจในอนาคต"
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าตึกคนใหม่แล้ว เสิ่นเยว่พูดกับทังอวี้อย่างสุภาพ "ลาก่อน"
ทังอวี้ที่กำลังจะเล่าความดีความชอบของตัวเองต่อ: ...
ทังอวี้ไม่เคยเจอนักโทษในเรือนจำที่คุยกับเขาได้ปกติเลย คนส่วนใหญ่ที่เจอเขาไม่ถูกขวัญหนีดีฝ่อก็ถือว่าดีแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการคุยเล่นด้วยเลย
กลุ่มคนตึกสี่เต็มใจคุยกับเขานะ แต่ทุกวันก็พูดแต่เรื่องฆ่านั่นฆ่านี้ วิธีการยังไม่เพอร์เฟคอีก ฟังแล้วก็รำคาญ