นัดหมายเวลาที่จะพบกันในวันพรุ่งนี้แล้ว ครั้งนี้ซือเฉิงโย่วไม่ได้ลังเลอีก ลุกขึ้นเดินจากไปทันที
เสิ่นเยว่เห็นซือเฉิงโย่วจากไป ก็เตรียมตัวจะแอบหนีตามไปด้วย
แต่ตอนที่เธอกำลังจะเดินออกไป กลับถูกผู้จัดการโรงอาหารขวางไว้เพราะเหตุผลที่ว่าเธอยังไม่ได้เก็บภาชนะของตัวเอง ห้ามออกไป
ซือเฉิงโย่วไม่ต้องเก็บภาชนะ เพราะเขาเป็นผู้กุมอำนาจ มีฐานะสูงส่ง
เสิ่นเยว่แต่ก่อนไม่ต้องเก็บภาชนะ เพราะเป็นสิทธิพิเศษของตึกหนึ่ง
แต่ตอนนี้เสิ่นเยว่ทั้งไม่มีฐานะ ทั้งไม่มีสิทธิพิเศษ ก็ต้องทำเหมือนนักโทษคนอื่น ๆ เก็บล้างจานชามอย่างว่าง่าย
กว่าจะเก็บภาชนะของตัวเองไปวางไว้ที่ที่ควรจะวางได้ภายใต้สายตาอาฆาตของป้าแม่ครัว เสิ่นเยว่ก็พบว่าซือเฉิงโย่วไม่ได้รอเธอแล้ว เดินจากไปก่อนแล้ว
เสิ่นเยว่รู้สึกกับเรื่องนี้แค่อย่างเดียว
โอ้
ถ้าซือเฉิงโย่วไปแล้ว ก็หมายความว่าวันนี้เธอกลับไปได้ทันที
เสิ่นเยว่ไม่มีความลังเลใด ๆ เตรียมจะออกจากโรงอาหารกลับไปตึกคนใหม่
ตอนที่ซือเฉิงโย่วยังอยู่ สายตาที่ตกอยู่บนตัวเสิ่นเยว่ยังพอจะเก็บ ๆ กันอยู่ แต่พอซือเฉิงโย่วจากไปแล้ว สายตาพวกนั้นก็เริ่มล่าไปมาอย่างไร้ยางอาย
เสิ่นเยว่ในฐานะนักโทษที่ลงมาจากตึกหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นคนดัง แต่ตัวเธอเองกลับไม่มีความคิดแบบนั้นเลย
นักโทษธรรมดา ๆ บางคนคิดง่าย ๆ ว่า เสิ่นเยว่ในช่วงคุ้มกันไม่เพียงแต่ไม่หลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ในเรือนจำตึกคนใหม่ กลับออกมาโชว์ตัวสูงส่งขนาดนี้ แถมยังทำงานในตึกหกอีก ก็ถือว่าหยิ่งยะโสเกินไป สมควรโดนสั่งสอน