เสิ่นซวงเฉินเดินพลางคิดพลาง
ก็เหมือนที่เสิ่นเยว่เดาไว้ไม่มีผิด ในมือเขาไม่มีปืนสำเร็จรูป ต้องยื่นเรื่องขอเพื่อนร่วมงาน หรือไม่ก็ทำเอง
ถ้ายื่นเรื่องขอ โดนสอบสวนแน่ แล้วเรื่องจะลามเป็นเรื่องใหญ่
เสิ่นซวงเฉินเลือกตัวเลือกที่สองโดยไม่ลังเล ซื้อชิ้นส่วนพื้นฐานมา แล้วประกอบเองหลังจากตกแต่งด้วยมือ
พอปักธงเสร็จ เรื่องที่ต้องทำตอนนี้ก็คือไปร้านซื้อวัตถุดิบที่ใช้ได้ โต๊ะช่าง และเครื่องขัด
เสิ่นซวงเฉินเดินลงบันไดมา ไม่เห็นเสิ่นอี้เฉินแล้ว เป็นไปได้สูงว่าไปดูคางคกตัวใหม่
ส่วนคนคุ้นเคยอีกสองคนยังรอเขาอยู่ เสิ่นจี้เจ๋อกับเสิ่นอู้
สองคนนี้ไม่รู้ทำไมถึงใส่ใจคำขอของเสิ่นเยว่เหลือเกิน ทุกครั้งที่เห็นเขาลงมา จะถามทุกทีว่า "น้อง/เสิ่นเยว่เอาอะไร"
สองครั้งก่อนที่เสิ่นซวงเฉินลงมา เขาขี้เกียจตอบ ใช้ท่าหยิบนมตอบไป
แต่คราวนี้ เขาใช้การกระทำตอบตรง ๆ ไม่ได้แล้ว
เสิ่นซวงเฉินมองไปที่เสิ่นอู้ เอาตรง ๆ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมความรู้สึกที่เสิ่นอู้ให้ถึงเปลี่ยนไป ถึงจะยังสัมผัสได้ถึงความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ในกระดูกเสิ่นอู้ แต่ก็ไม่เหมือนอันตรายแบบลอยหน้าลอยตาเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้เสิ่นอู้เหมือนโดนโซ่ล่ามไว้