มื้อเที่ยงวันนี้ โต๊ะกินข้าวที่ปกติจะครื้นเครง กลับไร้เงาคน
สถานการณ์มีดังนี้
เสิ่นอี้เฉิน ออกบ้านไปซื้อกบยักษ์
เสิ่นซวงอี้ อยู่บ้าน แต่นอนยาว
เสิ่นซวงเฉิน ออกบ้านไปทำปืน
เสิ่นจี้เจ๋อ ออกบ้านไปคุมงานทำปืนของพี่ชายสาม
เสิ่นอู้ ออกบ้านไปเป็นเพื่อนพี่ชายสี่ คุมงานทำปืนของพี่ชายสาม
เสิ่นเยว่ อยู่บ้าน นอน อ่านหนังสือ นอน
จนบ่ายแก่ พวกที่ออกไปทำปืนถึงซื้อของกันเสร็จ กลับถึงบ้าน
ได้เสิ่นอู้กับเสิ่นจี้เจ๋อช่วยกัน แม้แต่เครื่องมือขัดเจียรตัดชิ้นส่วนก็เตรียมพร้อม
เสิ่นซวงเฉินไม่พูดพล่ามทำเพลง จับวัสดุแล้วเริ่มร่างแบบชิ้นส่วน ต้องวาดแบบออกมาก่อน จะได้ไม่เกิดปัญหาอะไหล่หายตอนประกอบทีหลัง
เสิ่นจี้เจ๋อเป็นลูกมืออยู่ข้าง ๆ ด้วยความที่เป็นสายทดลองประจำ ความแม่นยำของข้อมูลอยู่ในระดับเนี้ยบ มองปราดเดียวก็รู้ว่าแบบชิ้นส่วนตรงไหนมีปัญหา
เมื่อก่อนต่อให้เขาเห็นปัญหา ก็จะเงียบ ๆ ปรับแก้ของตัวเอง ไม่บอกใคร จนกว่าจะมีคนมาเจอตอนแก้เสร็จ ถึงจะถูกเค้นคอถามจนยอมพูดเหตุผล
แต่ตอนนี้…
"พี่สาม เลขพิกัดความเผื่อสองตัวนี้ควรระบุให้ละเอียดถึง ±0.008 มม. ไม่งั้นประกอบแล้วจะมีปัญหา"
น้ำเสียงเสิ่นจี้เจ๋อยังคงอ่อนโยน แถมส่วนใหญ่ก็พูดเบา แต่ไม่ใช่แบบกลัวเกินเหตุเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ต่างไม่มาก แต่มั่นคงขึ้นเยอะ
"แก ไม่กลัวฉันแล้ว" เสิ่นซวงเฉินพูดประโยคบอกเล่า ปากก็บอก มือก็แก้ตัวเลขตามที่เสิ่นจี้เจ๋อว่า