เสิ่นเยว่ไม่สนใจ หยิบที่อุดหูออกมาใส่ เตรียมตัวนอนหลับ
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เสิ่นเยว่ในห้วงนิทราก็ได้ยินเสียงดังสนั่นที่แม้แต่ที่อุดหูก็ต้านทานไม่อยู่ แล้วก็ตื่น
เธอลืมตา พี่ชายสามใบหน้าเย็นชากำลังยืนอยู่ตรงหน้า จ้องมองเธอที่ใบหน้าก็เย็นชาพอ ๆ กัน ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์
ในแววตาไม่มีแม้แต่นิดของความสำนึกผิด ตรงกันข้าม กลับดูเป็นเรื่องสมควรเสียเต็มประดา
"ฉันมาเล่นกับเธอ"
เสิ่นเยว่: ...
สมกับเป็นพี่ชายสามจริง ๆ ฟังคำพี่ชายใหญ่ที่สุด
เมื่อกี้พี่ชายใหญ่บอกให้พี่ชายสามพาเธอเล่น งั้นไม่ว่าเธอจะปฏิเสธแค่ไหน ไม่เต็มใจแค่ไหน พี่ชายสามก็จะทำตามคำสั่งของพี่ชายใหญ่ให้สำเร็จลุล่วง นั่นคือ เล่นกับเธอ
พูดสั้น ๆ สรุปวิธีคิดของเสิ่นซวงเฉินตอนนี้ได้ว่า: ฉันเล่นกับเธอ ไม่เกี่ยวกับเธอ
เสิ่นเยว่เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว
พี่สาวใหญ่ว่าถูกแล้ว เมื่อความทุกข์ยากของชีวิตหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็จงเปลี่ยนตัวเองให้เป็นความทุกข์ยากของความทุกข์ยากนั้นซะ
ถ้าพี่ชายสามจะต้องเล่นกับเธอจริง ๆ เธอก็จะไม่ยอมแพ้ จะต้องหาทางออกจากความมืดมิดไปให้พบ เพื่อจะได้นอนหลับพักผ่อนให้ได้