ซือเฉิงโย่วคุยกับเสิ่นอี้เฉินถึงรายละเอียดอื่นๆ ต่อไป พร้อมกับย้ำเป้าหมายและแรงจูงใจของตัวเองทีละขั้น พูดง่ายๆ ก็คือ ทุกสิ่งที่เขาทำเพื่อประเทศ เพื่ออนาคต และเพื่อความปลอดภัยของเสิ่นฮุ่ย!
จนกระทั่งซือเฉิงโย่วรู้สึกว่าได้เวลาเหมาะแล้ว จึงเสนอขึ้นกับเสิ่นอี้เฉินว่า "ตอนนี้ฉันขอคุยกับเสิ่นฮุ่ยตามลำพังได้ไหม?"
เสิ่นอี้เฉินพยักหน้า "เสี่ยวฮุ่ยตอนนี้น่าจะอยู่ในห้องวิจัย ห้องวิจัยของเธอมีแค่เธอกับเยว่เยว่เท่านั้นที่เข้าได้ ฉันให้เยว่เยว่พาเธอไป"
ซือเฉิงโย่วพยักหน้าอย่างสงวนท่าที ไม่แสดงสีหน้าผิดปกติใดๆ เมื่อได้ยินชื่อเสิ่นเยว่
ทั้งสองเดินออกจากห้องหนังสือ ลงบันได มองเห็นเสิ่นเยว่กับเสิ่นจี้เจ๋อนอนเอนกายคนละฝั่งของโซฟาทันที
เสิ่นอี้เฉินตั้งใจจะพาซือเฉิงโย่วไปพร้อมกับเสิ่นเยว่ แต่พอเดินไปถึงด้านหลังเสิ่นจี้เจ๋อ ก็เห็นเนื้อหาที่เขากำลังดูอยู่ ใบหน้าดำคล้ำทันที
เห็นได้ชัดว่าบนแท็บเล็ตของเสิ่นจี้เจ๋อ มีข้อความต่อไปนี้:
[ชายหนุ่มร้องไห้จนพูดไม่จบด้วยความเศร้า แต่เมื่อเห็นขวดนมที่ห่างหายไปนานตรงหน้า ในที่สุดก็ยื่นมือรับมันมา
"อื้มๆ... ขอบ... คุณ" เขาสะอึกสะอื้นหายใจไม่ทัน พอร้องไห้เหนื่อยก็ซบลงในอ้อมแขนของกู้อาน ดูดนมไปสองอึก พอมีแรงก็เริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง น้ำตาไหลเป็นสาย นานๆ ครั้งก็วนไปมาอย่างนั้นหลายรอบ
เสี่ยวไกว์ร้องไห้สะอึกสะอื้นดูดนมไปสองอึก แล้วมองชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงสะอื้น "อื้มๆ ฉันคิดถึงพี่ชาย..."]
เสิ่นอี้เฉินมองเนื้อหาพวกนั้น แล้วเสียงของเทพเจ้าก็ดังขึ้นในหู: แม็กไอส์!