เสิ่นอี้เฉินครุ่นคิดอยู่อีกพักหนึ่งก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ผมพอจะเข้าใจ ถ้าพูดไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืน...แล้วถ้าเสิ่นฮุ่ยจะอยู่บ้านต่อ ผมต้องทำอะไรบ้าง?"
ซือเฉิงโย่วตอบทันที "แค่หาข้ออ้างให้ผมได้เข้ามาดูอาการของเสิ่นฮุ่ยเป็นระยะก็พอ ตอนนี้ผู้เชี่ยวชาญแนะนำให้ผมเป็นครูสอนวิชาความคิดการเมืองให้เสิ่นฮุ่ย สัปดาห์ละสองคาบ เพื่อบันทึกอาการของเธอต่อเนื่อง"
เสิ่นอี้เฉินได้ยินแบบนี้ถึงกับแปลกใจจริงๆ ฐานะของซือเฉิงโย่วนี่ไม่ต่ำต้อยเลยนะ คนแบบนี้มาสอนวิชาความคิดการเมืองให้เสิ่นฮุ่ยเนี่ยนะ...
คุ้ม คุ้มมาก
ต้องหาทางให้คุ้มกว่าเดิม นี่คือกฎการเอาตัวรอดของเสิ่นอี้เฉิน
แต่ก่อนอื่น เขายังต้องยืนยันอีกเรื่องหนึ่ง
"ผู้บัญชาการซือ สิ่งที่ผมจะพูดต่อไปอาจจะไม่สุภาพ แต่ในฐานะผู้ปกครองของเด็กในบ้าน คำถามนี้ผมต้องถาม"
ซือเฉิงโย่วตัวสั่นเทิ้ม มาละ
"เชิญพูดได้เลย"
"เสิ่นเยว่ดูเหมือนจะมีช่องทางติดต่อกับคุณ เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้น รบกวนคุณช่วยชี้แจงหน่อย"
เสิ่นอี้เฉินไม่ได้เอ่ยถึงข้อความที่ตัวเองเห็นเมื่อแรกเริ่ม เรื่องชอบอะไรนั่น เขาตัดสินใจจะค่อยๆ ไต่ถามทีละขั้น
ถามก่อนว่าสองคนนี้ติดต่อกันได้ยังไง ใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน! ใครกันแน่ที่เป็นสัตว์เดรัจฉานตัวจริง!
ระหว่างนั้น เสิ่นเยว่ที่กำลังดื่มโยเกิร์ตอยู่ จู่ๆ ก็จามออกมาอย่างแรง จนโยเกิร์ตกระเด็น