เสิ่นเยว่ฟังซือเฉิงโย่วพูดพลางถามขึ้นทันใด “ซือเฉิงโย่ว นายอายุเท่าไหร่แล้ว?”
ซือเฉิงโย่วชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ค่อยเข้าใจว่าเสิ่นเยว่ถามอายุตอนนี้หมายความว่าอย่างไร กำลังรังเกียจว่าเขาแก่หรอ? แต่หัวข้อที่พวกเขาคุยกันอยู่น่าจะไม่เกี่ยวกับแก่หรือไม่แก่นะ
ซือเฉิงโย่วคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ตอบตามตรง “ปีนี้ 20 ครับ เป็นอะไรหรือ?”
“20 ยังหนุ่มมาก เหมาะที่จะเป็นวัยรุ่นเพ้อเจ้อสุดๆ” เสิ่นเยว่เดินกระโดดไปข้างหน้าต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่หันไปดูสีหน้าของซือเฉิงโย่วหลังจากได้ยินประโยคนั้น
ผ่านไปสักพัก เธอก็ได้ยินเสียงเรียบๆ ของซือเฉิงโย่วดังมาจากข้างหลัง “ชายชาติริอาจแก่แต่ใจยังหนุ่ม”
เสิ่นเยว่ได้ยินคำพูดที่ดูเด็กๆ แบบนี้จากปากซือเฉิงโย่วเป็นครั้งแรก ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ซือเฉิงโย่วเห็นว่าเสิ่นเยว่ไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องเมื่อกี้อีกแล้ว ก็ยิ้มตามไปด้วย
อาจเพราะเมื่อกี้ซือเฉิงโย่วพูดช่วยปลอบใจเธอ เสิ่นเยว่จึงตัดสินใจสารภาพเรื่องแผลงๆ ที่ตัวเองทำกับเขา
“ซือเฉิงโย่ว ฉันจะบอกความลับนายอย่างหนึ่ง”
“อือ”
“พี่ชายใหญ่เมื่อวันก่อนเห็นบันทึกข้อความแชทของเรา เหมือนจะเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง อีกสามคนถึงแม้จะไม่ได้เห็นบันทึกแชท แต่ก็รู้ว่าฉันมีช่องทางติดต่อนาย แล้วก็คุยกับนายอยู่”