[อ๊ากกกกก ลูกรักของแม่พูดแล้ว!! อย่าห้ามนะ แม่นี่ซึ้งใจจนน้ำตาจะไหล!]
[ก่อนหน้านี้น้องเยว่ก็แค่กลัวมากไปเลยไม่กล้าพูด ตอนนี้พี่เสิ่นยอมปกป้องนาง สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปแล้วนี่!]
[ไอ้หลีซิงนี่มันน่ารำคาญชะมัด เมื่อก่อนไม่รู้สึกตัวเลย เดี๋ยวนี้มันเป็นอะไรของมัน]
[มีแค่เราคนเดียวเหรอที่อยากรู้อะ เมื่อกี้ที่พี่เสิ่นพูดเรื่องผู้ชายกับพี่เลี้ยงเด็กหมายความว่าไง?]
[พี่ใหญ่ตระกูลเสิ่น รีบออกมาพูดเร็ว!!! วันนี้ถ้าไม่ได้ยินคำตอบคงนอนไม่หลับแน่!]
[ชาวเน็ตมือปราบทั้งหลายอยู่หนใด เร่งสืบความจริงด่วน!]
เรื่องที่เสิ่นซวงอี้พูดเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตเท่านั้นที่อยากรู้ แม้แต่เจียงซื่อเหวินกับโจวเสวี่ยหรงก็อยากรู้ไม่แพ้กัน
พวกเขาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เชื่อว่าเสิ่นเยว่จะถูกรังแก ถึงขั้นถูกรังแกจนพูดไม่ออก
เจียงซื่อเหวินพลางคีบกับข้าวให้เสิ่นเยว่ใจก็พลางคิดวนไปมา ในที่สุดพอมองไปทางเสิ่นซวงอี้ก็รวบรวมความกล้าได้ "พี่เสิ่นครับ เรื่องที่พี่พูดเมื่อกี้มันยังไงกันแน่?"
เสิ่นซวงอี้กลืนข้าวในปากลงไปถึงค่อยเอ่ย "อะไรคือยังไงกัน"
"ก็ที่พี่พูดไงครับ เรื่องจ้างใครสักคนมาเป็น เอ่อ เป็นพี่เลี้ยงผู้ชายให้น้องเยว่แล้วมันไม่อยู่สุขจนโดนไล่ออกน่ะ"
พี่เลี้ยงผู้ชาย เป็นคำที่ฟังแล้วรู้สึกขัดเขินยังไงชอบกล
เสิ่นซวงอี้ส่งเสียงอ๋อ แล้วแกล้งถาม "อยากรู้หรือไง?"
เจียงซื่อเหวินเหลือบมองเสิ่นเยว่ก่อน พอเห็นว่าเสิ่นเยว่ไม่ใส่ใจเลย แถมตัวเองยังเงี่ยหูฟังอยู่ด้วย ถึงผงกหัวยืนยัน "อื้ม อยากรู้ครับ"
"เงินที่หาได้พรุ่งนี้ก็ยกมาให้หมด" เสิ่นซวงอี้เอ่ยเงื่อนไขออกมา เวลานี้เขาไม่ได้มีความรู้สึกแบบอาจารย์กับศิษย์อะไรกับเจียงซื่อเหวินอีกต่อไปแล้ว เขาเป็นแค่เครื่องจักรดูดเงินที่เย็นชา