เสิ่นซวงอี้เหลือบมองหลีซิงด้วยหางตา กลืนข้าวในปากแล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “นายนี่เสือกเก่งเกินไปหน่อยหรือเปล่า”
หลีซิงยังคงยิ้มอยู่ “ตอนแรกผมไม่อยากยุ่งหรอกนะ แต่อาจารย์เสิ่นไม่คิดว่าช่วงนี้เสิ่นเยว่ทำเกินไปหน่อยเหรอครับ ผมฟังเสี่ยวโน่ว์มา ดูเหมือนเสิ่นเยว่จะโดนอะไรมาที่โรงเรียน แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะเอาแต่ระบายความเจ็บปวดใส่คนอื่นที่นี่นะครับ”
เสิ่นซวงอี้มองหลีซิงด้วยสายตาแบบ ‘นายเป็นบ้าอะไร’ กำลังจะอ้าปากพูด แต่เจียงซื่อเหวินก็พูดออกมาก่อน “นายเป็นบ้ารึไง จะปกป้องผู้หญิงอีกแล้ว? ถ้าไม่วางบทหนุ่มใจดีนี่จะตายใช่ไหม พี่สาวฉันหาแฟนได้ยังไงเป็นแบบนี้วะ”
มือที่หลีซิงกำไว้ข้างตัวเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่ก็คลายออกอย่างรวดเร็ว ถึงเจียงซื่อเหวินจะพูดจาแรงขนาดนี้ เขาก็ไม่ได้เถียงกลับตรง ๆ ยังคงจี้ไม่ปล่อยเฉพาะเรื่องของเสิ่นเยว่ “ซื่อเหวิน นายเข้าใจผมผิดนะ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องนั้น คุณโจวทุกข์ใจมากเพราะเสิ่นเยว่มาตั้งหลายวัน ขนาดจะขอโทษยังโดนพวกนายกลั่นแกล้งสารพัด อีกสี่วันเราก็ต้องมาถ่ายรายการด้วยกัน ผมก็แค่อยากได้คำตอบอะไรบ้าง”
เสิ่นซวงอี้เลิกคิ้ว ยกมือห้ามเจียงซื่อเหวินไว้ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “นายอยากได้คำตอบอะไร”
หลีซิงมองเสิ่นเยว่ รอยยิ้มบนหน้าลดลงเล็กน้อย “ผมไม่ได้อยากได้อะไรมากมาย แค่อยากให้เสิ่นเยว่รับเค้กที่บรรจงด้วยหัวใจของคุณโจวไว้ แล้วพูดขอบคุณสักคำ”
“นายเป็นบ้าอะไร พี่เยว่พูดไม่ได้...”