แต่ถึงอย่างนั้นเสิ่นเยว่ก็วางกระดาษเช็ดปากลง แล้วอึกปลิงทะเลที่คาดว่าเต็มไปด้วยความรักของเสิ่นซวงอี้เข้าปากจนหมด
ไม่กี่วันต่อจากนี้เธอต้องอยู่กับพี่รองทุกวัน หวังว่าเขาจะเห็นแก่ข้าวมื้อนี้แล้วอย่ามายุ่งกับเธอเลย
ใช่ นี่แหละคือแผนส่วนตัวของเสิ่นเยว่!
ติดสินบนเสิ่นซวงอี้ ให้แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นตอนเธอนอนตีพุง
หลังจากเสิ่นเยว่เช็ดปากเสร็จ กินข้าวเสร็จอย่างเป็นทางการ เสิ่นซวงอี้ฝั่งตรงข้ามก็กินเสร็จเหมือนกัน
ตอนนี้บนโต๊ะยังมีกับข้าวอีกสามจานที่ไม่ได้แตะ จานแรกคือกระต่ายผัดพริกแดง จานสองคือหมูสับผัดพริกสองสี และจานสุดท้ายคือผักกาดขาวตุ๋นน้ำส้ม
เมื่อกี้เสิ่นเยว่ไม่เห็นเนื้อกระต่าย พอมาเห็นตอนนี้ก็กินไม่ลงแล้ว ส่วนหมูเส้นผัดพริกสองสีก็ยังไม่ทันได้กิน เพราะมัวแต่ยุ่ง ส่วนผัดเปรี้ยวกะหล่ำปลีนี่ เสิ่นเยว่ไม่ชอบกินผัก เสิ่นซวงอี้ไม่ชอบกินของเปรี้ยว
นึกถึงเจียงซื่อเหวินที่ช่วยเธอไว้สองครั้ง เสิ่นเยว่ก็ยกจานกระต่ายมือหนึ่ง จานหมูสับอีกมือ แล้วเดินออกไปข้างนอก
ลานบ้านที่เมื่อกี้ยังสะอาดสะอ้าน ไม่รู้ไปเจออะไรมาถึงได้เละเทะไปหมด
พื้นเต็มไปด้วยเปลือกผักผลไม้ที่หั่นบิดๆ เบี้ยวๆ แถมยังมีแป้งสาลีหกเกลื่อน
เสิ่นเยว่ไม่สนใจพวกนี้ เธอสาวเท้าอย่างไวไปอยู่ข้างตัวเจียงซื่อเหวินที่กำลังนั่งขมวดคิ้วปอกมันฝรั่งอยู่ตรงมุม แล้วยื่นกับข้าวในมือให้
เจียงซื่อเหวินเห็นกับข้าวตรงหน้าก็ชะงัก ถามแบบไม่แน่ใจว่า "ให้ผมหรอ?"
เสิ่นเยว่ไม่ตอบ แค่ยื่นกับข้าวเข้าไปใกล้อีกนิด
เจียงซื่อเหวินเข้าใจความหมายของเสิ่นเยว่ ไม่ได้เกรงใจ รับไปตรงๆ เลย "ขอบใจนะ"