เสิ่นจี้เจ๋อพยักหน้าอย่างจริงจัง ทันใดนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย "คราวที่แล้วที่พี่ชายใหญ่รู้ว่าเรากินเฟรนช์ฟรายส์หน้าโรงเรียนน่ะ โกรธเอามาก ๆ เลย บัตรก็ถูกระงับไปนานเลย ช่วงนั้นค่าหนังสือเรียนก็ต้องใช้เงินของเสี่ยวอู้ โชคดีที่เสี่ยวอู้มีสองใบ"
เสิ่นซวงอี้ถูกปลุกความทรงจำประหลาด ๆ ขึ้นมา นึกถึงช่วงเวลาหนึ่งที่ออกจากบ้านแล้วเจอพี่ชายใหญ่ทีไร พี่ชายใหญ่ก็พูดแต่ประโยคเดียวว่า 'เฟรนช์ฟรายส์อร่อยมั้ย' เกือบทำให้เขาเป็นแผลในใจไปเลย
เสิ่นอู้ก็พยักหน้า "พี่ชายใหญ่ให้ผมคัดลอกข้อเสียของของทอดและอาหารขยะตั้งหลายรอบ ดูเหมือนจะเก็บไว้กับสมุดเล็ก ๆ ของเขา"
เสิ่นเยว่ก็ร่วมลงความเห็น แต่พูดในสิ่งที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง "แต่เฟรนช์ฟรายส์จิ้มซอสมะเขือเทศก็อร่อยนะ จิ้มพริกป่นก็ดีเหมือนกัน"
เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นเยว่ ทุกคนก็นึกอะไรขึ้นมาได้พร้อม ๆ กัน สุดท้ายเสิ่นซวงอี้ก็พูดขึ้นอย่างจำใจ "งั้นคราวนี้เช็ดปากให้สะอาดนะ อย่าให้พี่ชายใหญ่รู้เด็ดขาด"
เสิ่นเยว่ตอบรับทันควัน "ได้เล้ย!"
ภายใต้สายตาที่คาดหวังของเสิ่นเยว่ สองพี่น้องก็ลืมความสงสัยที่เพิ่งมีต่อเสิ่นฮุ่ยไปเสียสนิท ในหัวคิดเพียงแต่ว่า คราวนี้จะกินเฟรนช์ฟรายส์ และจะทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของพวกเขา! ไม่ให้พี่ชายใหญ่รู้เป็นอันขาด!