เสิ่นเยว่พยายามแกะขาของเสิ่นฮุ่ยที่พาดอยู่บนตัวเธอออก แต่ยังไม่ทันยื่นมือไปแตะ ก็รู้สึกถึงไอสังหารที่พุ่งออกมาจากข้างตัว
เป็นไอสังหารแบบที่หมายเอาชีวิต ไม่ใช่แค่ขู่เล่น ๆ
เสิ่นเยว่กลับนิ่งสุด ๆ ตะโกนใส่หูเสิ่นฮุ่ยเลยว่า “ตื่นได้แล้ว เธอจะรัดฉันตายอยู่แล้ว”
เสิ่นฮุ่ยซึ่งกำลังจะตอบสนองตามสัญชาตญาณ ได้ยินเสียงเสิ่นเยว่ก็สะดุ้ง ตื่นขึ้นมา
แล้วก็เห็นเสิ่นเยว่จ้องหน้าเธอนิ่ง ๆ ขณะที่แขนขาของตัวเองก็พันเสิ่นเยว่อยู่
ชั่วขณะนั้น เสิ่นฮุ่ยก็นึกถึงที่ตัวเองพูดไว้เมื่อวานว่า ‘ฉันไม่นอนกับเธอ’ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บหน้า
เธอรีบปล่อยเสิ่นเยว่ แล้วกอดผ้าห่มกระเถิบไปอยู่อีกมุมเตียง มองเสิ่นเยว่อย่างระแวดระวัง “เธอทำอะไรฉัน”
เสิ่นเยว่มองท่าทีกลับมาตีโพยตีพายของเสิ่นฮุ่ย แล้วก็ดึงแขนเสื้อชุดนอนขึ้นอย่างใจเย็น เผยให้เห็นรอยช้ำสีม่วงสด “นี่เธอทุบเมื่อคืนตอนที่ร้องว่า ‘อย่าเข้ามาใกล้นะ’”
เสิ่นเยว่ดึงขากางเกงขึ้นอีก “นี่เธอถีบตอนที่ตะโกนว่า ‘ตายซะ’”
พอเห็นสีหน้าเสิ่นฮุ่ยเริ่มเปลี่ยนไป เสิ่นเยว่ก็เปิดไหล่ให้ดู “ข้างหลังนี่น่าจะมีรอยเขี้ยวอีกนะ เธอกัดเมื่อคืนตอนที่ร้องว่า ‘ฉันเกลียดพวกเธอ’”