เสิ่นอี้เฉินดูเหมือนจะตัดสินใจร้านอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่ได้เรียกคนขับรถประจำตัว แต่ออกไปด้วยรถของตัวเอง
เสิ่นเยว่นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ค้างอยู่อย่างนั้นนานจนตั้งสติไม่ทัน
นี่คือเบาะข้างของพี่ใหญ่เธอเลยนะ ชาติที่แล้วอย่าว่าแต่นั่งเลย แค่มองยังไม่เคยเห็นเลย! ชาตินี้มันมหัศจรรย์จริง ๆ สวรรค์คงจะให้เธอได้ลองทุกอย่างที่ไม่เคยสัมผัส ตอนนี้เพื่อให้เขาเข้าคุกอย่างสบายใจขึ้นในภายหลังงั้นสิ
เสิ่นเยว่เข้าใจแจ่มแจ้ง เธอตัดสินใจว่าตั้งแต่นี้จะใช้ชีวิตทุกวันเหมือนวันสุดท้ายของตัวเอง พักผ่อนอย่างเต็มที่
เสิ่นอี้เฉินกำลังจอดรถรอสัญญาณไฟแดง หันไปเห็นเสิ่นเยว่ทำหน้าแน่วแน่เขม็ง
เสิ่นอี้เฉิน: ?
ทำหน้าแบบนี้ได้ไง
กำลังคิดเรื่องซั่งจวินอวี่อยู่รึเปล่า? เตรียมแอบไปหาซั่งจวินอวี่? ไม่ได้นะ ลูกสาวตระกูลเสิ่นจะถูกหมูขย้ำไม่ได้เด็ดขาด
เสิ่นอี้เฉินตัดสินใจว่าวันนี้จะต้องพาเสิ่นเยว่เที่ยวให้ดึกมาก ๆ กลับ ปล่อยให้เธอไม่มีเวลาไปหาซั่งจวินอวี่เลย
ทั้งสองมาถึงภัตตาคารจวี้ฝูโหลว กินทุกอย่างที่เสิ่นเยว่อยากกินจนทั่วแล้ว เสิ่นอี้เฉินก็พาเสิ่นเยว่ไปที่ห้างสรรพสินค้าตระกูลเสิ่นต่อ
ทันทีที่ทั้งคู่เข้ามาในห้าง ผู้จัดการก็พาไปยังห้องวีไอพี สักพักหนึ่ง มีเด็กสาวกลุ่มหนึ่งที่มีรูปร่างใกล้เคียงกับเสิ่นเยว่เริ่มสวมชุดต่าง ๆ เดินผ่านหน้าเสิ่นเยว่
เสิ่นเยว่: ?
เธอรู้ว่านี่คืออะไร ไม่มีอะไรมาก แค่ทริกเล็ก ๆ หลอกให้เธอซื้อเสื้อผ้า
แต่ในความทรงจำเธอ เธอน่าจะรู้เรื่องนี้ตอนเข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่ถึงจะบอกให้เธอใช้วิธีซื้อเสื้อผ้าแบบนี้ได้ ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เงินค่าขนมเธอมีจำกัด และใช้เงินตามอำเภอใจไม่ได้ นั่นทำให้เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นแค่ลูกบ้านธรรมดาที่มีเงินมากกว่าคนอื่นนิดหน่อย
“เสิ่นเยว่ ลองดูสิว่าชอบแบบไหน”
เสิ่นเยว่นับเงินค่าขนมที่ตัวเองมีอยู่ตอนนี้กับราคาเฉลี่ยของเสื้อผ้าร้านนี้ แล้วถามอย่างไม่แน่ใจ “มีราคาเสื้อผ้าที่แน่ ๆ มั้ยคะ?”
เสิ่นอี้เฉินถูกถามจนชะงัก ในฐานะคนตระกูลเสิ่น ซื้อของมีแค่ชอบกับไม่ชอบ ถ้าเป็นของที่ชอบ ไม่ว่าจะแพงแค่ไหนก็ต้องซื้อมาครอบครอง ทำไมเสิ่นเยว่ถึงถามแบบนี้?