การแนะนำตัวของเสิ่นเยว่สั้นและกระชับ นางคิดว่าได้ใช้คำพูดที่แม่นยำที่สุดบรรยายคุณลักษณะของตนเอง และชี้แจงข้อเรียกร้องของตนออกไปแล้ว
นางไม่ได้มีความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่ และก็ไม่อยากเป็นคนเก่งกาจ ที่นางกระวีกระวาดมาโรงเรียนก็ไม่มีจุดประสงค์อื่น นอกจากมาเพื่อนอน
หนิวไขว้หยุ่นเกือบจะรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลตั้งแต่ตอนที่เสิ่นเยว่อ้าปากพูดประโยคแรก
เขาก็รู้ว่า ถ้าเป็นน้องสาวเรียบร้อยน่ารักจริง ๆ แล้ว จะต้องให้เขามานั่งคุมเป็นหัวหน้าห้องทำไม อารมณ์มารอเล่นงานเขาอยู่ตรงนี้นี่เอง?!
เจ้าสองเป็นพวกโรคเด็กมัธยมต้น เจ้าสามเป็นพวกเงียบเป็นเป่าสาก เจ้าสี่เป็นพวกบอบบางขี้งอแง เจ้าห้าเป็นพวกโรคจิต
เจ้าหก...ดูจากตอนนี้แล้ว ก็สมเป็นเจ้าหกจริง ๆ
ถือโอกาสตอนเขาไม่ทันระวังก็หักหลังเขาเสียแล้ว
"คุณหนูเสิ่นเยว่ ในเวลาเรียนไม่อนุญาตให้นอนนะครับ ถ้าคุณหนูฝ่าฝืนระเบียบห้องเรียน ผมอาจต้องใช้มาตรการบางอย่าง"
เสิ่นเยว่ครุ่นคิด แล้วถามอย่างจริงจัง "งั้นหนูต้องทำยังไงถึงจะนอนในห้องเรียนได้คะ?"
นางไม่อยากประสบความเจ็บปวดที่นอนไปครึ่งทางแล้วถูกปลุกขึ้นมาอีกแล้วจริง ๆ นางแค่อยากนอนอย่างสงบและมั่นคง
แต่หนิวไขว้หยุ่นไม่ยินยอม "ยังไงก็นอนไม่ได้ กฎของห้องเดี๋ยวผมจะแจ้งให้คุณหนูทราบอีกทีหลัง ตอนนี้คุณหนูไปนั่งที่ที่นั่งว่างตรงนั้น ฟังอาจารย์สอนไปด้วยกันก่อน"
เสิ่นเยว่เหลือบมองตำแหน่งที่ถูกจัดไว้ให้ ก็เศร้าใจเล็กน้อย