เหมือนเมื่อหลายวันก่อน เสิ่นเยว่แต่งตัวเอง ล้างหน้าแปรงฟันเอง แล้วมารวมตัวในห้องอาหารเพื่อกินข้าวเช้ากับเสิ่นอี้เฉิน
พวกเขาเตรียมตัวจะไปโรงเรียนกันหลังจากกินข้าวเสร็จ
เสิ่นอี้เฉินคิดแต่แรกว่าหลังจากเกิดเรื่องแบบนั้นที่โรงเรียน เสิ่นเยว่น่าจะไม่อยากกลับไปอีก แต่ที่ไม่คาดคิดก็คือ เสิ่นเยว่ดูท่าทาง...เหมือนจะแฮปปี้ซะด้วยซ้ำ?
แค่ทรงผมที่รวบไว้ดูเบี้ยวหน่อย ๆ แถมยังหวานน้อยเกินไปอีก
หล่อนคือน้องสาวของเสิ่นอี้เฉินนะ จะไปโรงเรียนด้วยการมัดผมหางม้าต่ำธรรมดา ๆ ได้ยังไง แบบนั้นจะโชว์ความโดดเด่นของครอบครัวเราได้ยังไง?
พอคิดได้ว่าตัวเองแอบฝึกผูกผมจากคลิปสอนเมื่อหลายวันนี้ เสิ่นอี้เฉินก็รู้สึกกระสันขึ้นมา
ตอนที่เสิ่นเยว่ตั้งใจกินข้าว เสิ่นอี้เฉินก็แอบหยิบหวีมาเงียบ ๆ ตั้งใจจะใช้ศีรษะของเสิ่นเยว่เป็นสนามประลองฝีมือครั้งแรกของตน
เสิ่นอี้เฉินมั่นใจมาก ตั้งแต่น้อยจนโต เขาเรียนอะไรเป็นเร็วหมด จะทรงผมเล็ก ๆ นี่จะไปยากอะไร
ถักเปียก้างปลา
ถักทรงนี้ละกัน
“เดี๋ยวฉันหวีผมให้ใหม่นะ อยู่เฉย ๆ” เสิ่นอี้เฉินพูดจบก็ลงมือเลยโดยที่เสิ่นเยว่ยังไม่ทันตอบตกลงด้วยซ้ำ
เขารู้มาตั้งนานแล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง พวกกิ๊บเล็กของจุกจิก หนังยาง ดอกไม้กับผีเสื้อเล็ก ๆ สำหรับเป็นของประดับ เรียกว่าซื้อมาเป็นกองเลย