เสิ่นเยว่ออกกำลังกายมาได้สักพักแล้ว แถมเมื่อกี้ยังแก้ปัญหาเรื่องหม้อได้แบบงง ๆ ทั้งร่างกายและจิตใจของเสิ่นเยว่เลยผ่อนคลายสุด ๆ กลับไปถึงเตียงก็ซุกตัวนอนต่อทันที
เช้าตรู่วันถัดมา เสิ่นเยว่กับโจวเสวี่ยหรงถูกทีมงานปลุกให้ตื่นทั้งคู่
พวกเขาใช้ลำโพงนอกลานบ้านเปิดเสียง "นาฬิกาปลุก" ซ้ำวนลูปด้วยความดังสูงสุด แถมเนื้อหายังกวนประสาทสุด ๆ
"นี่พวกคุณเป็นเจ้าชายเจ้าหญิงกันรึไง? ฉันตื่นมากวาดถนนมาแปดสายแล้ว ยังมีคนนอนอยู่อีก? อย่ามาทำเป็นหลับนะ ลุกขึ้นไปทำงานกันได้แล้ว"
"ตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว!!!! ตราบใดที่ยังมีคนไม่ตื่น ฉันก็จะตะโกนไม่หยุด!"
"นี่พวกคุณเป็นเจ้าชายเจ้าหญิงกันรึไง? ฉันตื่นมากวาดถนนมาแปดสายแล้ว..."
ลำโพงนี่ เหมือนจริง ๆ นะว่าถ้าคนยังมาไม่ครบก็จะตะโกนไม่เลิก ช่วงที่เสิ่นเยว่หลับต่อ เสียงนี้ก็ดังวนอยู่ในหูเธอตลอดเวลา
แต่เธอไม่อยากตื่นจริง ๆ
ส่วนโจวเสวี่ยหรงไม่มีนิสัยนอนตื่นสาย พอเสิ่นเยว่หลับตาเคลิ้มไปอีกห้านาที เธอก็แต่งตัวเสร็จ มัดผมเรียบร้อย ออกไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วก็กลับมาพร้อมอุปกรณ์ปลุกเสิ่นเยว่
"น้องเยว่เยว่ ตื่นเถอะ"
โจวเสวี่ยหรงเขย่าตัวเสิ่นเยว่ ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
เธอคิดสักพัก แล้วออกไปเอาผ้าขนหนูล้างหน้าของตัวเองชุบน้ำอุ่น กลับมาที่ห้องเสิ่นเยว่ ฉวยโอกาสตอนที่เธอยังหลับอยู่ล้างหน้าให้
"เยว่เยว่ ลุกขึ้นนั่ง ฉันจะมัดผมให้"
เสิ่นเยว่ที่ยังงัวเงียทำตามที่โจวเสวี่ยหรงบอก ยืดตัวขึ้นนั่ง โจวเสวี่ยหรงก็รีบใช้โอกาสนี้หยิบหวีกับยางรัดผมที่เตรียมมา ให้เสิ่นเยว่ทำทรงผมแกละคู่สุดน่ารัก