เสิ่นซวงเฉินแบกเสิ่นซวงอี้เดินเงียบ ๆ ไปพลาง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกระซิบข้างหู เป็นน้ำเสียงไร้ความลังเลของเสิ่นซวงอี้ "ที่กลับมาครั้งนี้ ตั้งใจมาดูพี่เป็นครั้งสุดท้ายใช่ไหม"
เสิ่นซวงเฉินไม่ตอบ แต่กลับเปลี่ยนเรื่องคุย "นายก็ยังอ่อนแอเหมือนเดิมนั่นแหละ"
ปากของเสิ่นซวงอี้ปกติไม่เคยยอมใคร แต่พอเจอฝาแฝดน้องชายตัวเองกลับเถียงไม่ออก ต่อให้ถูกเยาะเย้ยว่าอ่อนแอ ก็ทำได้แค่ยอมรับแต่โดยดี
ตัวเขาในตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
เสิ่นซวงอี้ตอนเด็ก เวลาถูกหาว่าอ่อนแอ (ขนฟู) (คำราม) (ขู่แบบไร้ประโยชน์) นายนั่นแหละอ่อนแอ! (ผลัก) ฉันไม่ได้อ่อนแอสักหน่อย!
ส่วนเสิ่นซวงอี้ตอนนี้ถูกหาว่าอ่อนแอ ใช่แล้ว ข้านี่แหละอ่อนแอ (มั่นอกมั่นใจ)
"ยังไงข้าก็อ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก นายยังไม่ชินอีกเหรอ"
เสิ่นซวงเฉินเงียบไป แถมยังเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจบทสนทนาตอนนี้ อยากรีบทำภารกิจที่พี่ชายใหญ่มอบหมายให้เสร็จ แล้วไปทำอย่างอื่นต่อ
เสิ่นซวงอี้เองก็ดูเหมือนไม่ได้คาดหวังคำตอบจากเสิ่นซวงเฉิน พอเห็นอีกฝ่ายเงียบไปสักพักก็เลยพูดต่อคนเดียว "นายก็ยังเชื่อฟังพี่ชายใหญ่เหมือนเดิมนี่ แต่ถามหน่อย นายเคยคิดว่าพี่ชายใหญ่คือครอบครัวจริง ๆ บ้างไหม"