บางครั้ง ถ้าคุณไม่ทุ่มเทความพยายามอย่างบ้าคลั่งสักตั้ง คุณจะไม่มีทางรู้เลยว่าการนอนขี้เกียจมันฟินแค่ไหน
นี่คือความคิดที่แท้จริงที่สุดของเสิ่นเยว่ ขณะที่เธอนอนอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของเสิ่นอี้เฉิน
เธอไม่เคยรู้สึกว่าโซฟามันนุ่มสบายขนาดนี้มาก่อน
แต่นอนได้ไม่นาน เธอก็ถูกเสิ่นอี้เฉินเรียกให้ลุกขึ้น "เสิ่นเยว่ อย่านอนเล่น เดี๋ยวเธอก็เผลอหลับไปอีก"
เสิ่นเยว่ลุกขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ ไม่เข้าใจว่าพี่ชายกำลังอ่านเอกสารอยู่ แต่ทำไมถึงเหมือนมีตาที่ด้านหลังมองเห็นว่าเธอทำอะไร
สุดท้ายผ่านไปทั้งวัน เสิ่นเยว่ก็งัวเงียกลับบ้านไปพร้อมกับเสิ่นอี้เฉิน รู้สึกว่าเตียงของตัวเองน่ารักกว่าทุกวัน
เสิ่นอี้เฉินมองดูเสิ่นเยว่ที่ใบหน้าเปี่ยมสุขกำลังจะทิ้งตัวลงเตียง ก็คว้าต้นคอแห่งโชคชะตาของเธอไว้ได้ทัน แล้วพูดเรียบๆว่า "ไปล้างหน้าก่อนแล้วค่อยขึ้นเตียง"
เสิ่นเยว่เลือกที่จะยอมแพ้ไม่ดิ้นรน บอกเสิ่นอี้เฉินด้วยความเงียบว่า วันนี้หมดพลังแล้ว ไม่อยากขยับ จะยังไงก็ช่าง
เสิ่นอี้เฉินจับเสิ่นเยว่เขย่าเบาๆสองที อดทึ่งไม่ได้ว่า สมแล้วที่น้องสาวทำมาจากน้ำ เขย่ายังมีคลื่นเลย
ถ้าไม่สนใจว่าเธอกำลังทำตัวดื้อดึงอยู่ ก็พอจะเรียกว่าน่ารักได้บ้าง
เสิ่นอี้เฉินเขย่าอีกสองสามที เสิ่นเยว่ยังคงนิ่งสนิท แกล้งตาย
"เสิ่นเยว่ เธอเป็นคนนะ ไม่ใช่สัตว์ ต้องรู้จักดูแลตัวเองบ้าง"
เสิ่นเยว่หัวตก เผยคำพูดออกมาลอยๆ "ฮ่าๆ ท่านพี่ ฉันไม่เอาคนแล้ว!"
ท่าทางกร่างนั้น มาดมั่นใจนั้น แสดงออกมาได้สองคำคือ หาเรื่อง
เพี๊ยะ! เสิ่นเยว่ถูกตบเบาๆหนึ่งที พร้อมกับเสียงเอือมระอาดังมาจากหัว "ไปเรียนใครมา"
เสิ่นอี้เฉินแน่ใจมาก ว่าตอนที่กลับมาเมื่อวานนี้ เสิ่นเยว่ยังไม่เป็นแบบนี้