"อันที่จริง คนเรามักจะเสียดายไม่ว่าจะเลือกทางไหน เรามักจะเคยชินกับการมองว่าเส้นทางที่เราไม่ได้เลือกนั้นสวยงามกว่า แต่ทุกคนก็รู้ดีแก่ใจ ว่าถึงแม้เวลาจะย้อนกลับไปใหม่ได้ ด้วยจิตใจและประสบการณ์ในตอนนั้น เราก็ยังคงเลือกแบบเดิมอยู่ดี แล้วผลลัพธ์ของเรื่องจะยังสำคัญอีกไหม?
ผมชอบประโยคหนึ่งมาก 'เสียทางตะวันออก กลับได้ทางตะวันตก'
เสี่ยวเยว่ ผมหวังว่าการพบกันของพวกเราจะไม่ทำให้คุณรู้สึกเสียใจ ถ้าเป็นเช่นนั้น สักวันหนึ่ง ช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน จะกลายเป็นพลังที่คอยพยุงคุณ"
คาบที่สองก็เป็นคาบเคมี คุณครูเคมีทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยากแล้วก็สอนไปอีกคาบ ส่วนเสิ่นเยว่ก็ยังนอนหลับได้อย่างสบายใจต่อไปอีกคาบ
เย่อิ๋นนั่งอยู่ข้างๆ เสิ่นเยว่ เดี๋ยวก็ถูกความลุ่มลึกของเคมีดึงดูด เดี๋ยวก็ฉงนว่าทำไมเสิ่นเยว่ถึงได้ดูดีขนาดนี้
แน่นอน สิ่งที่เขาเข้าใจไม่ได้ที่สุดคือ ตอนแรกที่เสิ่นเยว่เข้ามาในห้อง เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรแปลก แถมยังวิเคราะห์ได้อย่างมีเหตุผลว่าเพราะอะไรเสิ่นเยว่ถึงชอบนอนหลับ แต่ทำไมตั้งแต่เมื่อกี้ที่เขารู้ตัวว่าเสิ่นเยว่หน้าตาดี จิตใจมันถึงได้เริ่มรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาล่ะ?
ไม่ผิดคาดเลย จิตวิทยานี่เป็นวิชาที่จำเป็นต้องเรียนจริงๆ เย็นนี้ระหว่างทางกลับบ้านซื้อหนังสือที่เกี่ยวข้องกลับมาอ่านสักหน่อยดีกว่า
ไม่นาน คาบที่สองก็เลิก วิทยุเริ่มเปิดเพลง นี่เป็นสัญญาณให้ทุกคนไปออกกำลังกายที่สนาม วันนี้เป็นการออกกำลังกายด้วยการต่อยมวยทหารรวมหมู่
เย่อิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะปลุกเสิ่นเยว่ให้ลงไปดีไหม หนิวไขว้หยุ่นก็มาถึงห้องแล้ว พร้อมกับตะโกนลั่น "ลงไปออกกำลังกายกันให้หมด! เร็วเข้าๆ! อย่ามัวนั่งอยู่!! จะเรียนเมื่อไหร่ก็เรียนได้ แต่การออกกำลังกายรวมหมู่ไม่เคยรอใคร!"