"ก็เสิ่นเยว่ไง คนที่เคยวิ่งตามซั่งจวินอวี่อยู่ข้างหลังน่ะ ตอนแรกคิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่ตระกูลซั่งให้ทุน แต่เมื่อวันก่อนจู่ ๆ พ่อของฉันก็บอกว่าเธอเป็นลูกสาวตระกูลเสิ่น ห้ามไปหาเรื่องเด็ดขาด"
"ทางบ้านฉันก็กำชับมาเป็นพิเศษเหมือนกัน อีกอย่างฉันเห็นวันนั้นเธอถูกครูใหญ่คนใหม่พาเดินอยู่ในโรงเรียนด้วย"
"ชั้นเรียนพิเศษก็เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ไม่ใช่เหรอ ดูเหมือนจะทำขึ้นเพื่อเสิ่นเยว่เหมือนกัน"
"ชั้นเรียนพิเศษมีใครอยู่บ้าง?"
"ฉันได้ยินแค่ว่าเป็นคนที่ตระกูลเสิ่นเชิญมาเป็นการส่วนตัว แล้วพวกเราก็กำลังจะแยกห้องเรียนใหม่ด้วย ดูเหมือนจะไม่เอาเด็กทุนมาไว้ห้องเดียวกันแล้ว แต่จะเรียงตามคะแนนแทน"
"เรียงตามคะแนน? จะทำอะไรกันแน่?"
"เชี่ย ตอนนี้คงใช้เงินเปลี่ยนคะแนนไม่ได้แล้วสินะ? แบบนี้กลับบ้านไปพ่อต้องตีฉันตายแน่ ไม่ได้แล้ว ฉันต้องเริ่มตั้งใจเรียนตั้งแต่วันนี้"
ตอนที่เย่อิ๋นและเพื่อนร่วมชั้นอีกสองสามคนเดินผ่านห้องเรียนอีกห้องหนึ่ง ก็บังเอิญได้ยินพวกนั้นกำลังคุยเรื่องเสิ่นเยว่กันพอดี เขาก็เลยถามขึ้นว่า "พวกนายคิดว่าเสิ่นเยว่เพื่อนใหม่เป็นไงบ้าง?"
อีกสองคนเป็นเพื่อนซี้ของเขา หมีเชียนและจัวเหวินเฟย และก็เป็นสองคนที่วันนั้นร่วมถกเรื่อง "อาการป่วย" ของเสิ่นเยว่กับเขา
จัวเหวินเฟยกับหมีเชียนได้ยินชื่อเสิ่นเยว่ปุ๊บก็ตอบโต้แบบอัตโนมัติ "แย่ล่ะ เรายังไม่ได้ขอโทษเลย"
เย่อิ๋นรีบเตือน "พวกนายรีบหน่อยนะ ไม่งั้นเธอจะหลับอีกแล้ว"
ทั้งสองหันขวับ "นายรู้ได้ไง?"
"เธอหลับมาแล้วครึ่งเช้า"
หมีเชียน "ร่างกายเธอไม่มีปัญหาอะไรจริง ๆ น่ะเหรอ?"