เสิ่นเยว่ได้ยินใครบางคนเรียก แต่หัวของเธอขยับขึ้นจากโต๊ะแค่หนึ่งมิลลิเมตร ก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงแนบกับโต๊ะอีกครั้ง
เธอเหนื่อยโคตร ๆ เลย พยายามตื่นมาทำอะไรก็เหนื่อย ฝืนใจไม่นอนในรถก็เหนื่อย โดนยึดหมอนกับที่ปิดตาไปแล้ว ตอนนี้แม้แต่นอนเฉย ๆ ยังรู้สึกเหนื่อยเลย!
การขยับหนึ่งมิลลิเมตรคือศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายของเธอ
เย่อิ๋นสังเกตว่าเสิ่นเยว่ยังซบอกอยู่ทั้งที่ได้ยินเสียงครู ในหัวเขาก็นึกถึงที่แม่เคยสอน
'ถึงหนูจะเก่งมาก แต่หนูจะดูถูกเพื่อนเพราะว่าตัวเองเก่งไม่ได้นะ ยิ่งต้องเคารพคุณครูด้วย ชีวิตในโรงเรียนมันสนุกนะ สู้ ๆ จ้ะลูก'
ต้องเคารพครู
เย่อิ๋นเลยกระซิบบอกเสิ่นเยว่เบา ๆ "เสิ่นเยว่ ครูเรียกเราอยู่นะ เราต้องตอบคุณครูสิ ไม่งั้นเดี๋ยวเป็นการไม่ให้เกียรติครู ครูจะเสียใจเอานะ"
เสิ่นเยว่ทรมานมาก ตัวยังแนบโต๊ะ ยกมือขวาขึ้นอย่างยากลำบาก ตอบเบา ๆ "อยู่..."
พอเห็นเสิ่นเยว่เชื่อฟัง เย่อิ๋นรู้สึกได้ถึงความภาคภูมิใจบางอย่างที่พลุ่งขึ้นในอก นี่เขา... ได้ช่วยเพื่อนแล้วใช่ไหม? ใช่แน่ ๆ!! แล้วยังเป็นเพื่อนที่สวยน่ารักด้วย! นี่แหละคือความสนุกในโรงเรียนที่แม่พูดถึง!!!
ถึงเสียงเสิ่นเยว่จะค่อนข้างเบา แต่ครูก็จับได้แม่นยำ
ก่อนจะมาสอนชั้นเรียนพิเศษ ครูทุกคนที่ต้องสอนจะได้รับข้อมูลนักเรียนชั้นเรียนพิเศษ รู้ว่าแต่ละคนถนัดวิชาอะไรและความก้าวหน้าในการเรียนตอนเข้ามา
รวมถึงลักษณะนิสัยด้วย
ก็เพื่อให้ครูเตรียมตัวรับมือกับคำถามนอกหลักสูตรที่นักเรียนอาจถาม และปรับวิธีสอนให้เหมาะกับเด็กแต่ละนิสัยนั่นแหละ