มือของซือเฉิงโย่ววางบนขาของตัวเอง นิ้วชี้เคาะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
พอได้ยินสิ่งที่เสิ่นเยว่พูด เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวเล็กน้อยนั้น แล้วพูดกับเสิ่นเยว่ "เธอรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?"
เสิ่นเยว่อยากกลอกตาจริง ๆ นิสัยชอบพูดปริศนาของซือเฉิงโย่วนี่มันติดตัวมาตั้งแต่เนิ่น ๆ เลยนะ "เธอรู้ว่าฉันพูดอะไรก็พอแล้วไหมล่ะ"
ซือเฉิงโย่วนิ่งเงียบไปอีกครั้ง
เสิ่นเยว่เข้ามาได้ไม่นาน แต่ซือเฉิงโย่วกลับถูกเธอชักจูงให้เดินตามมาตลอด
ซือเฉิงโย่วไม่ได้รู้สึกแบบนี้นานแล้ว
ที่สำคัญที่สุด สิ่งที่เสิ่นเยว่ทำอยู่นี้ เห็นได้ชัดว่ามันเป็นกลวิธีที่เขาเองใช้อยู่ตลอด
ตั้งแต่แรกแล้ว เสิ่นเยว่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่าง ตอนแรกซือเฉิงโย่วยังรู้สึกมึนงง แต่ตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้ว
เสิ่นเยว่เหมือนกับเขาในอีกคนหนึ่ง
ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำพูด รวมถึงกลวิธีในการวางแผน และวิธีการทำลายแนวป้องกันทางจิตใจของอีกฝ่าย ล้วนเหมือนกับเขาราวกับแกะแบบเดียวกัน
เขาชัดเจนว่าไม่เคยพบเสิ่นเยว่มาก่อน แต่วิธีการทำเรื่องของเสิ่นเยว่กลับเหมือนเขาได้ขนาดนี้ แถมยังรู้จุดอ่อนของเขาอีก นั่นก็มีเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น