ซือเฉิงโย่วในใจเดิมทีมีความคิดคาดเดาต่าง ๆ นานา รอเพียงเสิ่นเยว่เข้ามา เขาก็จะพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเองทีละข้อ และสุดท้ายหลังจากตัดข้อที่ผิดออกไปแล้วก็จะได้คำตอบที่ถูกต้อง
แต่เขาก็ไม่คิดว่าเด็กสาวที่ชื่อเสิ่นเยว่คนนี้จะกล้าหาญและฉลาดเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้
ไม่เพียงแค่เรียกชื่อเขาตรง ๆ ยังเดาเจตนาของเขาได้อีกด้วย
เสิ่นเยว่เป็นตัวแปรจริง ๆ แต่ตัวแปรนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร และเมื่ออายุ 12 ปี เสิ่นเยว่ได้เห็นอะไร ซือเฉิงโย่วตอนนี้ยังไม่มีคำตอบ
ยังไม่ทันที่ซือเฉิงโย่วจะคิดมาก เสิ่นเยว่หลังจากพูดจบประโยคนั้นก็เดินไปนั่งลงบนโซฟาในห้องผู้อำนวยการด้วยตัวเองตามอำเภอใจ พิงพนักพิงไปข้างหลังอย่างสบายใจ แถมยังชี้ไปที่โซฟาตรงข้ามเป็นเชิงบอกให้ซือเฉิงโย่วนั่งลง
ซือเฉิงโย่ว: ......
ชั่วขณะนั้น เขากลับแยกไม่ออกว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้บัญชาการ
และที่ทำให้ซือเฉิงโย่วยิ่งรู้สึกแปลกใจก็คือ การที่เขามองเสิ่นเยว่ตรงหน้า กลับรู้สึกเหมือนกำลังมองตัวเองอยู่
เด็กสาวคนนี้จะมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาไหมนะ?
ซือเฉิงโย่วก็ทำตามที่เสิ่นเยว่บอก เดินเข้ามานั่งลงบนโซฟาตรงข้ามเธอ