เดิมทีซือเฉิงโย่วที่รู้สึกอึดอัดเพราะถูกเสิ่นเยว่กดดัน พอได้ยินประโยคนั้นกลับรู้สึกภูมิใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
นี่คือสิ่งที่ "ฉัน" สอนออกมาเหรอ?
ไม่ด้อยกว่าฉันเลยนี่นา
ซือเฉิงโย่วแอบดีใจในใจเล็กน้อย ความระแวงต่อเสิ่นเยว่ก็ลดลงไปไม่น้อย ในที่สุดเขาก็ยอมอ่อนปาก ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับมาเงียบขรึมและอ่อนโยนอีกครั้ง "อยากให้ฉันทำยังไง"
"จับคนสองคนที่ทำการทดลองมนุษย์อย่างผิดกฎหมายนั่น แล้วทำให้ฮุ่ยฮุ่ยเห็นพวกเขาตายด้วยตาตัวเอง"
ซือเฉิงโย่วเงยหน้าขึ้น "อยากให้พวกเขาตายเหรอ?"
สายตาของเสิ่นเยว่สบกับซือเฉิงโย่ว เธอรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ "คนสองคนนั้นเป็นอัจฉริยะจริง ๆ ดังนั้นเพื่อลดหย่อนโทษพวกเขาจะต้องหาทางสร้างผลงานสำคัญใหญ่โตแน่นอน แต่ถ้าพวกเขาลดหย่อนโทษได้จริง ๆ มันก็ไม่ยุติธรรมกับฮุยฮุย"
"อีกอย่าง สิ่งที่พวกเขาทำได้ ฮุยฮุยก็ต้องทำได้แน่นอน จะเลือกผลประโยชน์ชั่วคราวหรือความสงบสุขที่ยั่งยืน นายเลือกได้เอง"
เหตุผลก็คือเหตุผลนี้ ซือเฉิงโย่วเป็นคนที่เคยเห็นตอนจบมาแล้ว ไม่มีทางแยกแยะถูกผิดไม่ออกในเวลาแบบนี้
ซือเฉิงโย่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถาม "เธอจะรับประกันได้ยังไงว่าเสิ่นฮุ่ยจะวางความแค้นลงได้"