"ไม่เข้าใจกฎของเกาส์ไม่เป็นไรจ้ะ นั่นของมหาลัย เดี๋ยวค่อยเรียน ตอนนี้เข้าใจกฎของแอมแปร์ก็พอ" ชิงเสี่ยวอวี้รู้ตัวว่าอาจพูดไม่เหมาะ รีบแก้สถานการณ์
ในห้องมีเพื่อนบางคนอ่อนบางวิชา เก่งไม่หมดทุกเรื่อง นี่คือเหตุผลที่ครูเตรียมคอร์สพื้นฐานไว้
อย่างตัวเธอเองไม่ถนัดด้านภาษา ครูก็ช่วยติวความรู้พื้นฐานในหนังสือให้
พ่อแม่สอนเสมอว่าต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา ในเมื่อเพื่อนช่วยในจุดอ่อนของเธอ เธอก็ต้องช่วยจุดอ่อนของเพื่อนบ้าง
เสิ่นเยว่คงเป็นคนที่อ่อนฟิสิกส์
แต่พอเธอพูดเรื่องกฎของแอมแปร์จบ เสิ่นเยว่ก็พูดต่อ "หนูจำได้นะ แต่ก็ยังไม่เข้าใจ"
เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ถึงจะจำความหมายของกฎของแอมแปร์กับตัวอย่างที่ครูสอนได้ แต่พอเจอโจทย์อื่นก็ได้แค่ตอบว่า "ไม่รู้"
อ้อ ถ้าโจทย์ซ้ำกับในความทรงจำ เธอคงพอท่องออกมาได้ล่ะนะ
ชิงเสี่ยวอวี้ไม่ค่อยเชื่อ เลยตั้งโจทย์กฎของแอมแปร์ให้เสิ่นเยว่ข้อนึง แล้วก็พบว่า เสิ่นเยว่ไม่เข้าใจจริง ๆ
เธออธิบายความหมายของกฎของแอมแปร์ได้เป๊ะเว่อร์ แถมเลียนแบบคำพูดของครูเมื่อกี้ได้ด้วย แต่พอให้ทำโจทย์เอง กลับทำไม่ได้
ชิงเสี่ยวอวี้บรรลุสัจธรรม! เดิมทีเสิ่นเยว่เป็นหุ่นยนต์ความจำที่ไม่คิดอะไร!!!
"เสิ่นเยว่ เป็นแบบนี้ไม่ได้นะ วิทยาศาสตร์ต้องเข้าใจอะ แกเอาแต่จำสูตรแล้วยัดแบบแข็ง ๆ มันใช้ได้แคบมาก เดี๋ยวเราสอนว่าเมื่อกี้ต้องเข้าใจยังไง..."