ถึงช่วงกลางวัน เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น เดิมทีเสิ่นเยว่ตั้งใจจะไปกินข้าวกับชิงเสี่ยวอวี้ แต่พอนหันไปก็เห็นว่าข้างกายชิงเสี่ยวอวี้มีนักเรียนหญิงอีกคนแล้ว เป็นนักเรียนชั้นเรียนพิเศษเหมือนกัน และตัวเองยังไม่เคยพูดกับเธอเลย
เธอกับชิงเสี่ยวอวี้ดูสนิทกันมาก พอเดินมาก็จะไปกินข้าวด้วยกัน เสิ่นเยว่ก็เลยลังเลอยู่ชั่วขณะ
ชิงเสี่ยวอวี้เดินไปสองก้าว พอเห็นว่าเสิ่นเยว่ยังนั่งนิ่งอยู่ กำลังจะอ้าปากชวนเสิ่นเยว่ไปด้วยกัน ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนที่ดังมาจากนอกห้องเรียน...
"พี่เยว่!!!"
ชั่วขณะนั้น นักเรียนชั้นเรียนพิเศษทุกคนที่ยังไม่ได้ออกจากห้องเรียน ต่างก็หันไปมองที่ประตู
มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ ติดเงาตามตัว พุ่งเข้ามาหาเสิ่นเยว่ด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยอารมณ์
เย่อิ๋นรู้สึกกังวลนิดหน่อย กำลังจะเข้าไปดู ก็ถูกหมีเชียนลากตัวออกไปเสียก่อน "เย่อิ๋น รีบไปเถอะ รีบกินข้าวให้เสร็จแล้วกลับมาเรียนต่อ"
จัวเหวินเฟยก็ช่วยกันจับเย่อิ๋น "เร็วเข้า เร็วเข้า เวลาไม่คอยใคร ทุกนาทีที่เธอเสียไป เธอก็จะเรียนน้อยลง 60 วินาที"
เย่อิ๋น: ...
สุดท้ายแล้วสุดท้าย เย่อิ๋นก็ทำได้แค่มองเห็นว่าข้าง ๆ เสิ่นเยว่เหมือนจะเป็นหนุ่มหล่อตัวสูงใหญ่
เขาอึ้งไปเลย เสิ่นเยว่ชอบสเปกนี้ด้วยเหรอเนี่ย! เขาต้องกลับไปเรียนโภชนาการ จะได้รีบทำให้ตัวเองสูงขึ้น
คนที่มา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเจียงซื่อเหวิน
อาจเป็นเพราะอยู่ในโรงเรียน เจียงซื่อเหวินเลยปล่อยผมเปียพวกนั้นทิ้งไปแล้ว และย้อมผมกลับมาเป็นสีดำ เส้นผมสีดำสลวยทิ้งตัวลงมาอย่างนุ่มนวล เปลี่ยนจากนักแข่งฮิปฮอปในรายการที่ดูดุดันอย่างมาก กลายเป็นหนุ่มหล่อสุดเนี้ยบ