เสิ่นเยว่เงยหน้ามองชิงเสี่ยวอวี้ คนที่เธอไม่รู้จัก
และเป็นคนที่ไม่มีอยู่ในความทรงจำ
เสิ่นเยว่ไม่มั่นใจจึงกวาดตามองชิงเสี่ยวอวี้อีกรอบ ก็ยืนยันว่าไม่รู้จักจริง ๆ
ถ้าคิดดี ๆ ชื่อชั้นเรียนพิเศษก็ไม่เคยปรากฏในความทรงจำเลย
สมองขึ้นสนิมของเสิ่นเยว่กำลังจะเริ่มทำงาน ชิงเสี่ยวอวี้ก็จูงมือเธอเดินเข้าโรงเรียน
หลังจากรอดพ้นจากกลุ่มคุณลุงคุณป้าบ้าคลั่ง ชิงเสี่ยวอวี้ก็เริ่มถ่ายทอดประสบการณ์ให้เสิ่นเยว่ฟัง "เสิ่นเยว่ เวลาเจอพวกคุณลุงคุณป้าที่ชอบหาเรื่องน่ะ เธอไม่ต้องกลัวนะ แต่ต้องทำตัวให้สูงส่งเข้าไว้ รับรองพวกนั้นไม่มากวนเธออีก"
เสิ่นเยว่เหลือบมองชิงเสี่ยวอวี้ แล้วมองมือที่ถูกจับไว้ รู้สึกเหมือนกำลังก้าวไปอีกเส้นทางที่ต่างจากความทรงจำ
ไม่อย่างนั้นความอบอุ่นจากฝ่ามือจะทำให้ใจรู้สึกดีขนาดนี้ได้ยังไง
เสิ่นเยว่กำมือชิงเสี่ยวอวี้แน่นขึ้น เหมือนกำลังเช็คว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า หลังจากคิดแล้วก็สอดแขนทั้งข้างของชิงเสี่ยวอวี้เข้ามากอดไว้ในอ้อมกอดตัวเองเลย
ชิงเสี่ยวอวี้ตกใจกับการกระทำกะทันหันของเสิ่นเยว่ หันไปมองก็เห็นเสิ่นเยว่กอดแขนตัวเองไว้แน่นเหมือนหวงสมบัติ
ชิงเสี่ยวอวี้ลองดึงแขนออก ดูสิ กอดแน่นดีจริง
“เดี๋ยวถึงห้องแล้วเธอต้องปล่อยฉันนะ”
เสิ่นเยว่พยักหน้า ดูเชื่อฟังดีเหลือเกิน
จู่ ๆ มือของชิงเสี่ยวอวี้ก็รู้สึกคันขึ้นมา
เมื่อกี้มองจากไกล ๆ เห็นเสิ่นเยว่ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนคนเดียว ล้อมรอบด้วยผู้คนพลุกพล่าน ชิงเสี่ยวอวี้ก็รู้สึกว่าเสิ่นเยว่เหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจ พอมาดูใกล้ ๆ ยิ่งเหมือนกว่าเดิม