เสิ่นเยว่สัมผัสหูฟังโดยตรง ติดต่อหมายเลขสิบสี่ "ไม่ต้องรอฉันแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะกลับ"
ปกติแล้วเวลาที่เสิ่นเยว่ส่งคำสั่งให้หมายเลขสิบสี่ หมายเลขสิบสี่จะมีคำตอบเดียวเสมอ คือ ได้
จะไม่มีคำตอบอื่น
แต่ครั้งนี้ เสิ่นเยว่ไม่ได้ยินคำตอบที่คุ้นเคยเหมือนเช่นเคย แต่กลับเป็นเสียงของหมายเลขสิบสี่ที่แฝงไปด้วยความกังวลและแววตำหนิเล็กน้อย "ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ ต้องการให้ผมไปไหมครับ"
เสิ่นเยว่เหลือบมองซือเฉิงโย่วที่กำลังจะหมดสติไปทีละน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อยู่ตรงหน้า แล้วตอบเพียงว่า "ไม่ต้องมานี่ เกี๊ยวเธอไปกินกับอามานและอ้ายซือก็แล้วกัน"
เสิ่นเยว่รู้สึกได้ว่าหมายเลขสิบสี่น่าจะยังมีอะไรจะพูดอีก แต่เธอไม่รอให้หมายเลขสิบสี่เอ่ยปากก็ตัดสัญญาณไปก่อน
บางคำพูด พูดออกไปก็ไม่ดีเท่าเก็บไว้ในท้อง แต่ทั้งสองฝ่ายต่างก็รู้กันอยู่ในใจ
เสิ่นเยว่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องของซือเฉิงโย่ว ตลอดทั้งคืนไม่ได้หลับไม่ยอมนอน
และยังได้มีโอกาสเห็นซือเฉิงโย่วสะอื้นไห้ในความฝันอีกด้วย
เสิ่นเยว่ก็พยายามคิดถึงเรื่องเศร้า ๆ เตรียมจะร้องไห้ให้เข้ากับบรรยากาศ แต่แล้วเธอก็ร้องไม่ออก
ตั้งแต่วันนั้นมา เธอก็ไม่สามารถร้องไห้ออกมาอีกเลย จะว่าไปตามคำพูดของดาเนียลา เธออาจจะร้องไห้น้ำตาหมดตัวไปแล้วตอนที่มาร์ธาตาย
ตอนนี้คิดดูแล้วก็น่าจะเป็นเรื่องจริง
กลิ่นเหล้าที่ปลายจมูกไม่จางหายไปเสียที กลิ่นไม้จันทน์ที่ปกติจะติดตัวซือเฉิงโย่วอยู่เสมอและทำให้ผู้คนสงบลงโดยไม่รู้ตัว กลับกลายเป็นเพียงกลิ่นอ่อน ๆ ที่ต้องตั้งใจสูดดมจึงจะสัมผัสได้
...
เวลาแปดโมงเช้า ซือเฉิงโย่วลืมตาตื่นขึ้นมาตรงเวลา ในชั่วพริบตา เขาสบตากับเสิ่นเยว่ที่อยู่ไม่ไกล สายตาทั้งสองคู่ประสานกันสองวินาที ต่างฝ่ายต่างเข้าใจความหมายในสายตาของอีกฝ่ายดี