เสิ่นเยว่เพิ่งจะเดินมาถึงตึกเจ็ด ก็เห็นร่างของหมายเลขสิบสี่ยืนอยู่ที่หน้าประตู
ขายาว ๆ กล้ามเนื้อที่แฝงพลังระเบิดไว้ใต้เสื้อเชิ้ตสีดำ ดูเหมือนตอนที่เธอเห็นเขาเป็นครั้งแรก
ตอนนั้น หมายเลขสิบสี่พูดอะไรกับเธอเป็นประโยคแรกนะ?
อ้อ ตอนนั้น หมายเลขสิบสี่ยังเรียกเธอว่า 'คุณผู้หญิง' อย่างเป็นทางการ
แต่ตอนนี้ กลับยืนคอตั้งรอเธอกลับมาที่หน้าตึกเจ็ด
เสิ่นเยว่เดินเข้าไปใกล้หมายเลขสิบสี่ มองใบหน้าหล่อเหลาที่ทำเป็นใจเย็นของเขา แววตาของเธอแฝงรอยยิ้ม แถมยังรู้คำตอบอยู่แล้วแต่แกล้งถาม "นายยืนตรงนี้ทำไม จะออกไปแข่งวิ่งกับว่างไฉ่เหรอ?"
หมายเลขสิบสี่เคยอิจฉาที่ว่างไฉ่สนิทกับเสิ่นเยว่ เพื่อจะได้ใกล้ชิดกับว่างไฉ่ เขาเลยตื่นเช้าทุกวัน แล้วไปหาว่างไฉ่ในเรือนจำเพื่อวิ่งด้วยกัน
หมายเลขสิบสี่คิดเสมอว่าเขาซ่อนความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ไว้มิดชิด ไม่คิดว่าเสิ่นเยว่จะรู้
หูของเขาแดงเล็กน้อย แล้วก็ทำเป็นใจเย็นตอบกลับ "เมื่อวานคุณอยู่ ๆ ก็บอกว่าไม่กลับมา พวกเราทุกคนเป็นห่วงมาก"
เสิ่นเยว่รู้ว่าหมายเลขสิบสี่หมายถึงใคร พอเธอเดินไปถึงชั้น 35 ก็เห็นอีกสองคนตาเป็นหมีแพนด้ายืนรออยู่จริง ๆ
"พวกนายไม่ได้นอนกันเลยเหรอ?"
"อุแง้ ๆ หัวหน้า บอกว่าจะกินเกี๊ยวด้วยกันไงคะ...พอคุณไม่กลับมา ฉันมองหน้าผู้ชายเหม็น ๆ สองคนนี้ก็หมด appetite ไปเลย!!"
อ้ายซือมองไปที่โม่ อามาน แล้วก็สวนกลับทันทีอย่างไม่ยอมเสียเปรียบ "เห็นเกี๊ยวที่แกห่อ ฉันก็ดูแล้วไม่น่ากินเหมือนกัน"