คนที่อยู่ตรงนี้ล้วนแต่เป็นคนฉลาด ซือเฉิงโย่วพอจะรู้ความหมายของเสิ่นเยว่แล้ว ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา แค่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวให้ห่างจากหมายเลขสิบสี่เล็กน้อย แล้วถามเสิ่นเยว่ว่า "ลืมข้อตกลงไปแล้ว แต่การแลกเปลี่ยนล่ะ?"
เสิ่นเยว่ไม่หันหลังกลับ พูดเบาๆ ว่า "ไม่ได้ลืม"
พอได้คำตอบที่แน่ชัด ซือเฉิงโย่วก็ไม่อยากเรียกร้องความสนใจอีก เดินจากไป
คนสองคนดูเหมือนแค่ทักทายกันสั้นๆ แล้วแยกย้าย
ตอนนี้เสิ่นเยว่ยังไม่ได้รับการจัดสรรตึกเรือนจำใหม่ ทำได้เพียงกลับไปที่ตึกคนใหม่ หมายเลขสิบสี่ ดาเนียลา และโม่ อามาน เดินตามหลังเธอมา
พวกเขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ
เดินไปได้ไม่นาน กลุ่มคนก็ไปเจอทังอวี้เข้า
วันนี้ทังอวี้สวมเสื้อยืดสีขาวตัวหลวม กางเกงขาสั้นคลุมเข่า ใส่หมวกเบสบอล ต่างหูที่หูเพิ่มมาอีกสองข้าง ต่างหูสามอันเรียงกันที่หูข้างเดียว ทำให้ความสดใสดั้งเดิมของทังอวี้ดูมีเลศนัยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
พอเห็นเสิ่นเยว่ ทังอวี้ดูเหมือนจะดีใจมาก กางแขนทั้งสองข้างแล้ววิ่งตรงเข้ามา "เยว่เยว่~ ขอแสดงความยินดีด้วย! มากอดกันหน่อยเร็ว!"
หมายเลขสิบสี่ขมวดคิ้ว อยากจะผลักเขาออกไป แต่เสิ่นเยว่หันมามองเขาแล้วห้ามการกระทำของเขา
หมายเลขสิบสี่ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็เก็บมือกลับมา พร้อมกับห้ามโม่ อามานที่คิดจะลงมือเหมือนกัน
ทังอวี้เป็นครั้งแรกที่สามารถกอดเสิ่นเยว่เข้าไปในอ้อมแขนได้โดยไม่มีอะไรขวางกั้น เมื่อกลิ่นอ่อนๆ ปนเลือดไหลเข้าจมูกเข้าสู่ปอด เมื่ออุณหภูมิระหว่างร่างกายส่งผ่านเสื้อผ้ามาถึงกัน ทังอวี้ถึงได้มีความรู้สึกจริงขึ้นมาบ้าง