เสิ่นเยว่เดินไปนั่งลงบนบันไดทองทันที แล้วตบเบาๆ ตรงข้างๆ ตัวเอง ส่งสัญญาณให้ทังอวี้มานั่งด้วย
ทังอวี้ก็ไม่เกรงใจ ลงนั่งก้นกระแทกข้างๆ เสิ่นเยว่ทันที พอนั่งลงก็พูดออกมาประโยคนึง "ฉันฆ่าพ่อฉัน"
เสิ่นเยว่ตอนแรกยังรอให้ทังอวี้พูดต่อ แต่ทังอวี้ดันเงียบไปนานหลังจากพูดจบ ทำให้เสิ่นเยว่รู้ได้ว่าทังอวี้กำลังรอคำตอบจากเธอ
เสิ่นเยว่เลยรับบท "อืม แล้วไงต่อ"
ปฏิกิริยาเรียบๆ แบบนี้ดูเหมือนจะอยู่ในความคาดหมายของทังอวี้ เขาพูดต่อ "พ่อฉันฆ่าแม่ฉัน เพราะแม่สวย เขาคิดว่าของสวยๆ งามๆ ควรตายในท่าทางที่งดงามที่สุด"
เสิ่นเยว่พยักหน้าต่อ
"สามเดือนก่อน ฉันฆ่าน้องชายกับน้องสาว เพราะพวกมันอยากฆ่าฉัน" ดวงตาของทังอวี้จ้องมองท้องฟ้า เป็นครั้งแรกที่พูดโดยไม่สังเกตอารมณ์คนรอบข้าง เหมือนแค่ระบายออกมาล้วนๆ
เสิ่นเยว่รู้วิธีเป็นผู้ฟังที่ดี เธอให้ฟีดแบ็กในเวลาที่เหมาะสม ตอบกลับไป "ฉันช่วยอะไรเธอได้บ้าง?"
ทังอวี้ไม่ตอบ พูดต่อเรื่องของตัวเอง "กลางคืนดูเหมือนจะโดดเดี่ยวมาแต่กำเนิด ทุกคนกลัวกลางคืน กลัวถูกกลางคืนกลืนกิน แต่... กลางคืนอยากจะเก็บใครสักคนไว้ มันก็ง่ายนิดเดียว แค่กักขังเขาไว้ในฝันร้ายก็พอ"