หลังจากโม่ อามาน ถูกเบียดออกไป เธอก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก อยากจะเบียดกลับเข้ามาอีก
แต่เธอพบว่า เรื่องพละกำลัง เธอสู้หมายเลขสิบสี่ไม่ได้ เรื่องอาวุโส วันนี้เธอเพิ่งจะได้รับการยอมรับจากเสิ่นเยว่
แบบนี้เธอไม่มีทางชนะเลย!
ช่างเถอะ ขอทนไปก่อนเถอะ
วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล วันหนึ่งเธอจะต้องแทนที่หมายเลขสิบสี่ในใจของหัวหน้าให้ได้
คิดแบบนี้ โม่ อามาน ก็ยื่นมือไปทางเสิ่นเยว่ด้วยตัวเอง "หัวหน้า ขอให้ฉันฉีดชิปให้ฉันด้วยได้ไหม"
ดวงตาสีดำสนิทของเสิ่นเยว่ดูไม่ออกว่าคิดอะไร เธอรับเข็มฉีดยาอันใหม่จากเจ้าหน้าที่อย่างใจเย็น แล้วถาม "ทำไมล่ะ"
โม่ อามาน เองก็สับสนเหมือนกัน ปกติแล้วคนแบบเธอที่ไม่ต้องฉีดชิปก็สามารถอยู่ข้างกายเสิ่นเยว่ได้ แสดงว่าเสิ่นเยว่ไว้ใจเธอ เธอควรจะดีใจต่างหาก แต่ไม่รู้ทำไม โม่ อามาน กลับรู้สึกกระวนกระวาย
เธอรู้ดีว่าเสิ่นเยว่จะไม่ไว้ใจสิ่งที่ควบคุมไม่ได้อย่างสมบูรณ์ แม้ในวินาทีนี้เสิ่นเยว่ดูเหมือนจะไว้ใจเธอ แต่หลังจากนั้นก็จะคอยลองเชิงไม่หยุด จนกว่าจะแน่ใจว่าไม่มีร่องรอยการทรยศ
ถ้างั้น ก็ไม่ควรไว้ทางหนีให้ตัวเองตั้งแต่แรก
"ฉันกลัวว่าคุณจะทิ้งฉันไป" นี่คือคำตอบของโม่ อามาน
มือที่ถือเข็มฉีดยาของเสิ่นเยว่หยุดชะงักเล็กน้อย ดูเหมือนไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้
แต่เธอไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้ถามอะไรอีก แค่ฉีดชิปเข้าไปที่หน้าอกของโม่ อามาน แล้วพูดเสริม "กลับไปแล้วอย่าลืมจ่ายเงินให้ฉันด้วยล่ะ"